Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2014

Cupcakes βανίλια με γλάσο κακάο

Χθες μαζεύτηκε σχεδόν όλο το παρεάκι σπίτι για πρώτη φορά μετά το καλοκαίρι. Εκτός από τα πεντανόστιμα μεζεδάκια που συνόδευαν το τσιπουράκι και τις μπύρες, είχαμε και γλυκά εδέσματα!

Θα σας δώσω τη συνταγή και σε κούπες και σε γραμμάρια:
  • 1 κούπα φαρίνα (130 γραμ.) ή εναλλακτικά αλεύρι με ένα κουταλάκι baking powder
  • 1/2 κούπα ζάχαρη (100 γραμ.)
  • 1/4 κούπα ηλιέλαιο (65 γραμ.)
  • 1/2 κούπα γάλα (110 γραμ.)
  • 1 βανίλια
  • 1 αυγό

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 170°C στον αέρα.
Βάζουμε όλα τα στερεά μαζί και μετά προσθέτουμε ένα ένα τα υγρά ανακατεύοντας με αυγοδάρτη. Αν έχετε φόρμα για κεκάκια, βουτυρώνετε και αλευρώνετε. Προσοχή, ποτέ μην τα βάζετε σε χάρτινες θηκούλες χωρίς να στηρίζονται κάπου, γιατί το μείγμα είναι βαρύ και η ζύμη θα απλωθεί παντού!

Ψήνετε για 20 λεπτά και τα βγάζετε από το φούρνο να κρυώσουν.

Για το γλάσο χρειάζεστε: 


  • 100 γρ. βούτυρο ή βιτάμ
  • 150 γρ. ζάχαρη άχνη (περίπου 5 κουταλιές σούπας)
  • 1 μεγάλη κουταλιά κακάο
  • 1 βανίλια
  • ελάχιστο γάλα
Κοσκινίζετε το κακάο και την ζάχαρη. Χτυπάτε το βούτυρο στο μίξερ να αφρατέψει και μετά προσθέτετε τα υπόλοιπα υλικά. Έτοιμο! Εγώ το άπλωσα με μια μαρίζ, αλλά αν έχετε κορνεδάκι, μπορείτε να κάνετε και ωραία σχέδια από πάνω.

Διακοσμήστε με χρωματιστή τρούφα, ξηρούς καρπούς ή smarties. Καλή επιτυχία!



Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2014

Αντιρατσισμός: ναι μεν, αλλά.

Όταν αποδέχεσαι τη Σουηδή δασκάλα να πηγαίνει στο σχολείο με μπλε μαλλί και τατουάζ, παίζοντάςτο "προοδευτικός", και την ίδια στιγμή κατακεραυνώνεις την Ελληνίδα bimbo 50άρα γιατί δεν συμβαδίζουν  οι ενδυματολογικές της προτιμήσεις με τη δική σου και των φίλων, δεν είσαι αντιρατσιστής.

Αντιρατσιστής είσαι όταν αποδέχεσαι και σέβεσαι το δικαίωμα των ανθρώπων στο διαφορετικό (χρώμα, θρησκεία, καταγωγή, φύλο, ηλικία, σεξουαλικές προτιμήσεις που αφορούν φυσικά τους ενήλικες).
Όταν αποδέχεσαι το δικαίωμα ο καθένας να ντύνεται, να τρώει ή να πηδιέται όπως του γουστάρει.

Διαφορετικά δεν είσαι. Είσαι απλώς ένας ακόμη "προοδευτικός" καραμπινάτος ρατσιστής. Αντιρατσισμός σε δόσεις και κατά περίπτωση, δεν υπάρχει. Γκέγκε;


Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2014

Ρυζόγαλο γλυκούτσικο

Ήρθε η ώρα για μαγειρική. Η κόρη μου μου έδωσε την ευκαιρία να μοιραστώ μαζί σας μυστικά για το ρυζόγαλο. Αν και η συνταγή του είναι πολύ απλή, πολλές φορές δεν το πετυχαίνουμε, γιατί συνήθως πήζει υπερβολικά και γίνεται "στουπέτσι". 
 
Πρώτα όμως θα σας πω μία ιστορία από την σημερινή μας μέρα στο νηπιαγωγείο. Απόγευμα 4 παρά, ώρα αποχώρησης των παιδιών. Σχεδόν όλα τα παιδάκια είχαν φύγει, εκτός από 4-5 που περίμεναν καθισμένα στη μοκέτα και συζητούσαν. 3 αγόρια και 1 κορίτσι. Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω, όσο πιο πιστά μπορώ, την συζήτησή τους.
Αγόρια: Τα αγόρια είναι πιο δυνατά από τα κορίτσια!
Κορίτσι: ...
Αγόρια 1: Ναι, αλήθεια είναι!
Αγόρι 2: Κι εγώ το ξέρω, τα αγόρια είναι πιο δυνατά!
Το κορίτσι δεν απαντά, αλλά δυσανασχετεί, το μάτι της έχει αγριέψει, γιατί είναι δυναμική σε σώμα και χαρακτήρα
Αγόρι 3: Κι εγώ είμαι δυνατός και όταν γίνω 5 χρονών, θα γίνω πιο δυνατός ακόμη!
Κορίτσι: Ναι, αλλά εγώ είμαι ήδη 5 χρονών, λέει, καθώς πετάγεται πάνω σαν ελατήριο και συγχρόνως, απευθυνόμενη σε μένα, μου λέει "Κυρία με κοροϊδεύουν και λένε ότι είμαι 1 χρόνου". Γέλασα και συνεχίσαμε όλοι μαζί την συζήτηση. Ελπίζω να σας έκανα να χαμογελάσετε.
 
Πάμε τώρα στο ρυζόγαλο και τα μυστικά του.
  • 4 κουταλιές σούπας ρύζι γλασέ
  • 1 κούπα νερό
  • 4 κούπες γάλα πλήρες
  • ½ κούπα ζάχαρη
  • 2 κ.σ. κορν φλάουρ ή κρέμα βανίλια αραβοσίτου ή ρυζάλευρο
  • Βανίλια
  • Κανέλα
Λοιπόν, το ρύζι δεν το βράζουμε όπως είναι, αλλά  το σπάμε πρώτα λίγο στο μούλτι. Το βράζουμε στην αρχή 3-4 λέπτά με το νερό για να μαλακώσει και μετά ρίχνουμε το γάλα. Όταν βράσει, πρέπει να είναι λίγο αραιό για να το δέσουμε με το κορν φλάουρ και το αρωματίζουμε με βανίλια. Υπολογίστε και τη ζάχαρη (τη ρίχνουμε στο τέλος), που είναι κατά προτίμηση. Αυτά και καλή σας όρεξη. Ωπ και κανελίτσα!



Ταύρος City

Τα πρωινά μου στον Ταύρο έχουν πλάκα. Βγαίνω καθημερινά με το σκύλο μου και συνεχώς μαθαίνω κι από ένα νέο. Ο Ταύρος μου θυμίζει κάπως την γειτονιά μου στην Τούμπα. Καινούριες κατοικίες δίπλα σε παλιές –στα όρια κατεδάφισης- πολυκατοικίες, τα εργατικά. Εκεί που περπατάς στην Πειραιώς και νιώθεις πως είσαι στην Αθήνα, τσουπ στο επόμενο στενό αισθάνεσαι πως μεταφέρθηκες κάπου στην επαρχία. Καφενειάκια, συνοικιακά μαγαζιά, μικροεπιχειρήσεις και παντός τύπου καταστήματα. 


Όσο ο καιρός είναι καλός, όλοι έχουν κι από ένα τραπεζάκι στο πεζοδρόμιο. Στα παγκάκια κάθε πρωί οι συνταξιούχοι συζητάνε πάσης φύσεως θέματα. Πολιτικά, οικονομικά και αθλητικά. Μόλις πλησιάσεις (με το 40κιλο σκύλο) σταματάνε την κουβέντα, κάνουν στην άκρη για να περάσεις και αφού απομακρυνθείς συνεχίζουν την κουβέντα. Οι θαρραλέοι χαϊδεύουν και το σκύλο, ρωτάνε τι ράτσα είναι και χαμογελούν. 


Κάποιες φορές θα σε σταματήσει κάποια κυριούλα στο δρόμο για να σου πει τον πόνο της. Δεν ξέρω αν τους βγάζει κάτι η φάτσα μου, αλλά έχω πιάσει πολλές φορές κουβέντα. Τις προάλλες, για παράδειγμα, μια γιαγιούλα μου είπε ότι της έκλεψαν το πορτοφόλι στη λαϊκή. Στενοχωρήθηκα και της είπα να προσέχει, αλλά μόλις απομακρύνθηκα μου φάνηκε πολύ αστείο που σταμάτησε και είπε τον πόνο της σε μία εντελώς άγνωστη. 


Τα βράδια του καλοκαιριού οι πλατείες είναι γεμάτες παιδιά. Χαίρομαι πολύ όταν βλέπω ότι υπάρχουν ακόμα μικροί άνθρωποι στην Αθήνα που έχουν την δυνατότητα να μεγαλώνουν ανέμελα παίζοντας μπάλα και κάνοντας ποδήλατο.  Οι γυναίκες της γειτονιάς κάθονται στα παγκάκια της πλατείας και τρώνε ηλιόσπορο. Το καταλαβαίνεις την επόμενη μέρα, που το πεζοδρόμιο είναι τίγκα στο τσόφλι.

Κάπου κάπου θα σου έρθει και η μυρωδιά από κανένα φρέσκο ταμπάκο –if you know what I mean–, αλλά όλα μέσα στη ζωή είναι. Ναι, η αλήθεια είναι πως ο Ταύρος έχει μερικά αλάνια. Δεν σε ενοχλεί κανείς όμως. Εφόσον δεν τον ενοχλείς κι εσύ φυσικά.


Στα πανηγύρια γίνεται ο κακός χαμός. Κλείνουν οι δρόμοι για τους πάγκους των μικροπωλητών κι ολόκληρη η γειτονιά μοσχοβολάει σουβλάκια (σουβλάκια, όχι πιτόγυρα), λουκουμάδες και μαλλί της γριάς. Μ’αρέσουν τα πανηγύρια στον Ταύρο, μου θυμίζουν κάπως τα πανηγύρια της πόλης μου -της Κομοτηνής, αλλά γι’ αυτήν θα μιλήσω μια άλλη μέρα-. 


Ένα τελευταίο στοιχείο που μ’ αρέσει σ’ αυτήν την περιοχή είναι η πολυπολιτισμικότητα των κατοίκων της. Θα δεις Έλληνες ντόπιους, παλιννοστούντες, Αλβανούς, μετανάστες από την Ανατολή. Συνυπάρχουν αδελφικά, ή έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω μιας και δεν έχω ακούσει ποτέ να υπάρξει καβγάς λόγω ρατσισμού. Εγώ πάντως έχω και μη-Έλληνες φίλους. Πάντα είχα δηλαδή και πάντα θα έχω.





Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 2014

Κοινωνία άδικη

Η χώρα μας, λέει η έρευνα, είναι η χώρα με την περισσότερη κοινωνική αδικία μέσα στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση.
Τ' ακούσατε; Είμαστε ένα κράτος κοινωνικά άδικο.
Ω! τι φοβερή ανακάλυψη. Εξεπλάγην τα μάλα. Έπαθα πλάκα που λένε, για άλλη μία φορά, από τα αποτελέσματα μιας έρευνας.
Είναι δυνατόν; Στη χώρα μου, κανένας πολίτης δεν βάζει μέσον για να βολευτεί, δεν στήνει μηχανορραφίες για να εξυπηρετηθεί, δεν καταγγέλει τον συνάδελφο-επαγγελματία, όταν οι δουλειές του πηγαίνουν καλύτερα.
 Όχι. Αυτά δεν γίνονται εδώ. Το πρωταρχικό μέλημα και η έννοια των περισσοτέρων πολιτών, για να μη πω όλων, είναι το άδικο που μπορεί να προκαλέσουν στον διπλανό τους. Γι' αυτό και το μοναδικό κριτήριο στις εκλογές είναι το κοινό καλό και όχι το προσωπικό τους συμφέρον.
Άκου! Κοινωνικά άδικο κράτος η Ελλάδα! Αυτοί οι "βάρβαροευρωπαίοι" για άλλη μια φορά μας λοιδωρούν. Ζηλεύουν τον σύγχρονο πολιτισμό μας.
Όχι! Κατηγορηματικά το δηλώνω. Εδώ δεν γίνονται αδικίες. Είμαστε όλοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι και πηγαίνουμε με τον σταυρό στο χέρι.
Δέκα εκατομμύρια γνήσιοι Έλληνες το
υπογράφουν, πως ο σταυρός δεν βρίσκεται μόνο στη σημαία, αλλά και στην καρδιά μας και στο μυαλό μας και στη συνείδησή μας και στην ψυχή μας. 

 Το γράφει και η ούγια.





Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου 2014

Ερινύες


Πόσο δύσκολο είναι να ζητήσεις συγγνώμη; Να αντιληφθείς το λάθος σου, να το παραδεχτείς και να ζητήσεις να ξεχαστεί;

Απ’ότι φαίνεται, πολύ.

Έρχεσαι σε ρήξη, θυμώνεις, μαλώνεις, φωνάζεις και συνήθως όλα αυτά τα κάνεις σε κάποιον άνθρωπο που αγαπάς. Μετά σταματάς να μιλάς πια και περνάει τόσος καιρός που, όταν προσπαθείς να σκεφτείς το λόγο του θυμού σου, ακόμα κι εσύ ο ίδιος τον έχεις ξεχάσει.
 

Κι όλα αυτά γιατί;

Για έναν πληγωμένο εγωισμό. Για κάποια λόγια που δεν ειπώθηκαν ή κάποιες πράξεις που δεν έγιναν όπως τις ήθελες. Για μια ξεκάθαρη απάντηση που πήρες και συνειδητοποίησες πως ήταν ο καθρέφτης του εαυτού σου, και το είδωλο που είδες μέσα σε τρόμαξε. Τρόμαξες τόσο πολύ απ’ αυτό που είσαι, που προτίμησες να φύγεις μακριά, παρά να αντιμετωπίσεις τις Ερινύες σου. Προτίμησες να χάσεις έναν αγαπημένο σου άνθρωπο από το πείσμα σου να μην κάνεις πίσω.

Και ποιο το κέρδος σου απ’όλα αυτά;

Κανένα. 

Μου είχε πει κάποτε μια κομμώτρια –αν θες ψυχανάλυση να πας σε κομμώτρια- πως τα νεύρα και ο θυμός, μόνο σ’εμάς τους ίδιους κάνουν κακό. Και κατά συνέπεια σ’αυτούς που αγαπάμε.


Επίλεξε με τι θα πορευτείς στη ζωή σου. Με τον εγωισμό σου ή με τη φιλευσπλαχνία σου;


Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 2014

Alma Libre, ταξίδι σε άλλη εποχή.

Όταν η φαντασία λειτουργεί, παράγει μαγεία. Και στην περίπτωση των παιδιών της ομάδας ALMA LIMBRE, έκανε υπερωρία.
Ένα διαφορετικό βράδυ μας χάρισε η ομάδα. Αφού υποδεχτήκαμε και αποχαιρετήσαμε το τρένο των 9, άρχισε η παράσταση. Με φυσικό σκηνικό εποχής τον χώρο του  σιδηροδρομικού σταθμού της πόλης με το πανέμορφο κτήριο, οι χορευτές, ντυμένοι με καλαίσθητα ρούχα εποχής, χόρεψαν τάνγκο και μας ταξίδεψαν σε μια άλλη εποχή.
Καλή παρέα και διάθεση έκαναν το χθεσινό μας βράδυ ξεχωριστό.
Αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στην ομάδα ALMA LIBRE, γιατί τα μέλη της δεν είναι επαγγελματίες χορευτές, αλλά καθημερινοί άνθρωποι, όπως όλοι μας, που τους αρέσει ο χορός και η μουσική και ιδιαίτερα η μουσική παράδοση της Λ. Αμερικής. Μας έδειξαν ότι την καθημερινότητά μας, μπορούμε να την ομορφύνουμε μόνοι μας με απλά πράγματα, χωρίς να έχουμε ανάγκη από το ακαλαίσθητο και χυδαίο καρακιτσαριό, εγχώριο και εισαγωγής.
Ευχαριστούμε  παιδιά για τις μαγικές στιγμές και για το μπουκαλάκι με το ούζο 7, που δόθηκε σε όλους τους παρευρισκόμενους στο τέλος της βραδιάς.