Σάββατο 11 Οκτωβρίου 2014

Έχει αναρρωτηθεί ποτέ κανείς σας γιατί δε βρίσκουμε πλέον λεφτά στο δρόμο; Μετά την κρίση, ούτε μία φορά δεν αξιώθηκα να βρω έστω και ένα 50λεπτο βρε αδερφέ στο δρόμο. Μια φορά μπάνισα ένα δίευρω, αλλά μόλις έφτασα κοντά, κατάλαβα πως ήταν διαφημιστικό ισχυρής κόλλας. Ναι ναι, ήταν ένας πωλητής στη μέση του δρόμου και είχε κολλήσει ένα δίευρω στο πεζοδρόμιο για να αποδείξει στα πιθανά θύματά του πως ΔΕΝ ΞΕΚΟΛΛΑΕΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ! Ευτυχώς που δεν πήγα να το πιάσω δηλαδή, γιατί την είχα κόψει τη φάση.

Θυμάμαι όλες τις φορές που βρήκα μεγάλα ποσά χρημάτων στο δρόμο.
Την πρώτη, ήμουν Γ' Λυκείου και μετά το φροντιστήριο πήγα να δώσω προκαταβολή για μία μπλούζα που είχα βάλει καιρό στο μάτι. Λίγα μέτρα πριν το κατάστημα, να σου 10 ευρουλάκια πεταμένα κάτω. Μεγειά τη μπλούζα. Τι χαρά!

Τη δεύτερη φορά ήμουν φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη και δούλευα για κάτι μήνες σε ένα internet cafe της περιοχής. Εκείνη τη μέρα ήμουν πρωινή, ξεκινούσα στις 8 και είχα υποχρέωση, μόλις πάω, να σκουπίσω όλους τους υπολογιστές. Αλήθεια, δε μπορείτε να φανταστείτε τι μπορεί να βρει κανείς πάνω στο πληκτρολόγιο. Να τους βάζεις τασάκι ατομικά σε κάθε υπολογιστή κι αυτοί να έχουν πετάξει τη στάχτη παντού εκτός από το τασάκι. Κάτι σαν την αποστολή "στοχεύστε τη λεκάνη" είναι κι αυτό.
Τέλοσπάντων, επανέρχομαι. Η υποχρέωση της βραδινής βάρδιας ήταν να σφουγγαρίσει το μαγαζί πριν φύγει. Το αετίσιο μάτι μου όμως είχε κόψει πως μάλλον η "βραδινή βάρδια" κοιμήθηκε όρθια και τίποτα από αυτά δεν έκανε. Οπότε πήρα τη σφουγγαρίστρα κι άρχισα..
Πόσο λυπάμαι για σένα "βραδινή βάρδια". Αν έκανες την δουλειά που έπρεπε, θα γιόρταζες εσύ για το διπλωμένο πενηντάευρο κάτω από την καρέκλα.

Ο ψεύτης....πολιτικός.

Ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται, λέει η παροιμία και εγώ τη λέω στα παιδάκια - τους μικρούς μου μαθητές- για να τα νουθετήσω, όταν λένε τα ψεμματάκια τους για να δικαιολογήσουν τις σκανδαλιές τους.
Και για να γίνει κατανοητό στο μικρό τους μυαλουδάκι, διαβάζω το γνωστό μύθο του παππού Αισώπου, "ο ψεύτης βοσκός".
Με λίγα λόγια, ο μύθος αναφέρεται σ' έναν τσοπανάκο, που για να περάσει ευχάριστα η ώρα του, φώναζε τους χωριανούς του λέγοντάς τους πώς ήρθε ο λύκος και τρώει τα πρόβατά του.
Μία φορά τον πίστεψαν, δύο τον πίστεψαν, την τρίτη όταν πλάκωσε στ' αλήθεια ο λύκος, του κάκου φώναζε για βοήθεια. Οι χωριανοί με το δίκιο τους δεν τον πίστεψαν και πάει το κοπάδι.
Αυτά συμβαίνουν στο μαγικό κόσμο των παραμυθιών.
Γιατί στην ελληνική κοινωνία, ο ψεύτης και ο κλέφτης χαίρονται για πολλά - πολλά χρόνια, με τέτοια χαϊβάνια, που έχουν να κάνουν. Και τρίβει τα χέρια του, από ικανοποίηση, ο ψεύτης τσοπανάκος Σαμαροβενιζέλος.
Λέγοντας την παροιμία, λοιπόν, στα παιδιά, από εδώ και πέρα θα προσθέτω και τη φράση "εκτός αν τους το επιτρέψετε εσείς, να χαίρονται για πολλά - πολλά χρόνια."
Μπας κι αλλάξει κάτι.



Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2014

Μία μέρα μετά.

5 Οκτωβρίου, μέρα των εκπαιδευτικών η σημερινή. Μία μέρα μετά την ημέρα των συμπαθών τετράποδων φίλων μας. Η Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών καθιερώθηκε το 1994 από την UNESCO για να μας υπενθυμίσει τον καθοριστικό ρόλο που παίζει ο δάσκαλος μέσα στην κοινωνία, είτε εργάζεται σε μία πλούσια πόλη της Δύσης είτε σε μια αυτοσχέδια σχολική αίθουσα κάποιου στρατοπέδου προσφύγων.

















Στις παραπάνω φωτογραφίες απεικονίζονται σχολικές αίθουσες και δάσκαλοι από τη Β. Ευρώπη, και συγκεκριμένα από την πολυδιαφημισμένη Φινλανδία, και από κράτη της Αφρικής.

Ο ρόλος του δασκάλου και στις δύο περιπτώσεις σημαντικός. Όμως, τα προβλήματα που καλούνται να επιλύσουν  και οι συνθήκες εργασίας, που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι εκπαιδευτικοί, δεν μπορούν να συγκριθούν.

Στην πρώτη περίπτωση, δεν υπάρχουν καν προβλήματα και οι συνθήκες εργασίας - για δασκάλους και μαθητές - είναι ιδανικές.
Στη δεύτερη, οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.
Και η Ελλάδα; Κάπου στη μέση.

Ξέρω σίγουρα ότι θα γίνουν εκλογές σύντομα. Όχι γιατί το λέει κάποιο πολιτικό κόμμα, αλλά γιατί επισκέφτηκε κλιμάκιο του δήμου το σχολείο μου για να καταγράψει τα κτιριακά και άλλα προβλήματα. Τα καταγεγραμμένα, αναρίθμητες φορές, προβλήματα σε προεκλογικές περιόδους, αλλά χρόνια άλυτα. Η ερώτηση που μου έκαναν, ήταν αν έστειλα χαρτί να τους τα γνωστοποιήσω. Ανοίξτε τ' αρχεία σας να δείτε, τους απαντώ.

Ας μην αναφερθώ στο τί εννοεί παιδεία η ελληνική πολιτεία και τα χρήματα που διαθέτει για την υλικοτεχνική υποστήριξη των εκπαιδευτικών- πολλές φορές πληρώνουμε από την τσέπη μας τα υλικά και κυρίως από την τσέπη των γονιών - και την κτιριακή υποδομή.
Για να πάρουμε, όμως, μία γεύση από Φινλανδία και τους στόχους που έχει το καλύτερο, όπως λένε πολλοί, εκπαιδευτικό σύστημα στον κόσμο.
  1. Σεβασμός για το επάγγελμα του δασκάλου.To 100% των Φινλανδών δασκάλων είναι απόφοιτοι του καλύτερου 10% των τάξεών τους. Στην Φινλανδία, με άλλα λόγια, οι καλύτεροι μαθητές δεν γίνονται μόνο γιατροί ή νομικοί αλλά και δάσκαλοι! Στην Φινλανδία οι δάσκαλοι απολαμβάνουν μεγαλύτερου σεβασμού και εκτίμησης από ότι οι γιατροί ή οι επιχειρηματίες! Από τα 4 παιδιά που αποφοιτούν από το καλύτερο 10% των τάξεών τους μόνο το 1 παιδί μπαίνει στο Πανεπιστήμιο για να γίνει δάσκαλος!
  2. Η εκπαίδευση είναι για όλους δωρεάν . Είναι υποβαθμισμένη η σημασία του εκπαιδευτικού ανταγωνισμού.
  3. Το εκπαιδευτικό σύστημα προστατεύει τους μαθητές από την αποτυχία.
  4. Οι μαθητές έχουν αυτοπεποίθηση.
  5. Ο δάσκαλος έχει τεράστια αυτονομία να διαμορφώσει το μάθημα στην τάξη του όπως πιστεύει αυτός! 

Κάποτε η Φινλανδία ήταν η φτωχότερη χώρα στην Ευρώπη…αλλά τότε σκέφτηκαν ότι με την εκπαίδευση θα ανατρέψουν την οικονομική τους κατάσταση και το κατάφεραν!

Οι Φινλανδοί επένδυσαν στην εκπαίδευση, όχι μόνο σε υλικά και σε χρήμα, αλλά σε φιλοσοφία και στάση ζωής!
Εμείς;

Cupcakes βανίλια με γλάσο κακάο

Χθες μαζεύτηκε σχεδόν όλο το παρεάκι σπίτι για πρώτη φορά μετά το καλοκαίρι. Εκτός από τα πεντανόστιμα μεζεδάκια που συνόδευαν το τσιπουράκι και τις μπύρες, είχαμε και γλυκά εδέσματα!

Θα σας δώσω τη συνταγή και σε κούπες και σε γραμμάρια:
  • 1 κούπα φαρίνα (130 γραμ.) ή εναλλακτικά αλεύρι με ένα κουταλάκι baking powder
  • 1/2 κούπα ζάχαρη (100 γραμ.)
  • 1/4 κούπα ηλιέλαιο (65 γραμ.)
  • 1/2 κούπα γάλα (110 γραμ.)
  • 1 βανίλια
  • 1 αυγό

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 170°C στον αέρα.
Βάζουμε όλα τα στερεά μαζί και μετά προσθέτουμε ένα ένα τα υγρά ανακατεύοντας με αυγοδάρτη. Αν έχετε φόρμα για κεκάκια, βουτυρώνετε και αλευρώνετε. Προσοχή, ποτέ μην τα βάζετε σε χάρτινες θηκούλες χωρίς να στηρίζονται κάπου, γιατί το μείγμα είναι βαρύ και η ζύμη θα απλωθεί παντού!

Ψήνετε για 20 λεπτά και τα βγάζετε από το φούρνο να κρυώσουν.

Για το γλάσο χρειάζεστε: 


  • 100 γρ. βούτυρο ή βιτάμ
  • 150 γρ. ζάχαρη άχνη (περίπου 5 κουταλιές σούπας)
  • 1 μεγάλη κουταλιά κακάο
  • 1 βανίλια
  • ελάχιστο γάλα
Κοσκινίζετε το κακάο και την ζάχαρη. Χτυπάτε το βούτυρο στο μίξερ να αφρατέψει και μετά προσθέτετε τα υπόλοιπα υλικά. Έτοιμο! Εγώ το άπλωσα με μια μαρίζ, αλλά αν έχετε κορνεδάκι, μπορείτε να κάνετε και ωραία σχέδια από πάνω.

Διακοσμήστε με χρωματιστή τρούφα, ξηρούς καρπούς ή smarties. Καλή επιτυχία!



Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2014

Αντιρατσισμός: ναι μεν, αλλά.

Όταν αποδέχεσαι τη Σουηδή δασκάλα να πηγαίνει στο σχολείο με μπλε μαλλί και τατουάζ, παίζοντάςτο "προοδευτικός", και την ίδια στιγμή κατακεραυνώνεις την Ελληνίδα bimbo 50άρα γιατί δεν συμβαδίζουν  οι ενδυματολογικές της προτιμήσεις με τη δική σου και των φίλων, δεν είσαι αντιρατσιστής.

Αντιρατσιστής είσαι όταν αποδέχεσαι και σέβεσαι το δικαίωμα των ανθρώπων στο διαφορετικό (χρώμα, θρησκεία, καταγωγή, φύλο, ηλικία, σεξουαλικές προτιμήσεις που αφορούν φυσικά τους ενήλικες).
Όταν αποδέχεσαι το δικαίωμα ο καθένας να ντύνεται, να τρώει ή να πηδιέται όπως του γουστάρει.

Διαφορετικά δεν είσαι. Είσαι απλώς ένας ακόμη "προοδευτικός" καραμπινάτος ρατσιστής. Αντιρατσισμός σε δόσεις και κατά περίπτωση, δεν υπάρχει. Γκέγκε;


Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2014

Ρυζόγαλο γλυκούτσικο

Ήρθε η ώρα για μαγειρική. Η κόρη μου μου έδωσε την ευκαιρία να μοιραστώ μαζί σας μυστικά για το ρυζόγαλο. Αν και η συνταγή του είναι πολύ απλή, πολλές φορές δεν το πετυχαίνουμε, γιατί συνήθως πήζει υπερβολικά και γίνεται "στουπέτσι". 
 
Πρώτα όμως θα σας πω μία ιστορία από την σημερινή μας μέρα στο νηπιαγωγείο. Απόγευμα 4 παρά, ώρα αποχώρησης των παιδιών. Σχεδόν όλα τα παιδάκια είχαν φύγει, εκτός από 4-5 που περίμεναν καθισμένα στη μοκέτα και συζητούσαν. 3 αγόρια και 1 κορίτσι. Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω, όσο πιο πιστά μπορώ, την συζήτησή τους.
Αγόρια: Τα αγόρια είναι πιο δυνατά από τα κορίτσια!
Κορίτσι: ...
Αγόρια 1: Ναι, αλήθεια είναι!
Αγόρι 2: Κι εγώ το ξέρω, τα αγόρια είναι πιο δυνατά!
Το κορίτσι δεν απαντά, αλλά δυσανασχετεί, το μάτι της έχει αγριέψει, γιατί είναι δυναμική σε σώμα και χαρακτήρα
Αγόρι 3: Κι εγώ είμαι δυνατός και όταν γίνω 5 χρονών, θα γίνω πιο δυνατός ακόμη!
Κορίτσι: Ναι, αλλά εγώ είμαι ήδη 5 χρονών, λέει, καθώς πετάγεται πάνω σαν ελατήριο και συγχρόνως, απευθυνόμενη σε μένα, μου λέει "Κυρία με κοροϊδεύουν και λένε ότι είμαι 1 χρόνου". Γέλασα και συνεχίσαμε όλοι μαζί την συζήτηση. Ελπίζω να σας έκανα να χαμογελάσετε.
 
Πάμε τώρα στο ρυζόγαλο και τα μυστικά του.
  • 4 κουταλιές σούπας ρύζι γλασέ
  • 1 κούπα νερό
  • 4 κούπες γάλα πλήρες
  • ½ κούπα ζάχαρη
  • 2 κ.σ. κορν φλάουρ ή κρέμα βανίλια αραβοσίτου ή ρυζάλευρο
  • Βανίλια
  • Κανέλα
Λοιπόν, το ρύζι δεν το βράζουμε όπως είναι, αλλά  το σπάμε πρώτα λίγο στο μούλτι. Το βράζουμε στην αρχή 3-4 λέπτά με το νερό για να μαλακώσει και μετά ρίχνουμε το γάλα. Όταν βράσει, πρέπει να είναι λίγο αραιό για να το δέσουμε με το κορν φλάουρ και το αρωματίζουμε με βανίλια. Υπολογίστε και τη ζάχαρη (τη ρίχνουμε στο τέλος), που είναι κατά προτίμηση. Αυτά και καλή σας όρεξη. Ωπ και κανελίτσα!



Ταύρος City

Τα πρωινά μου στον Ταύρο έχουν πλάκα. Βγαίνω καθημερινά με το σκύλο μου και συνεχώς μαθαίνω κι από ένα νέο. Ο Ταύρος μου θυμίζει κάπως την γειτονιά μου στην Τούμπα. Καινούριες κατοικίες δίπλα σε παλιές –στα όρια κατεδάφισης- πολυκατοικίες, τα εργατικά. Εκεί που περπατάς στην Πειραιώς και νιώθεις πως είσαι στην Αθήνα, τσουπ στο επόμενο στενό αισθάνεσαι πως μεταφέρθηκες κάπου στην επαρχία. Καφενειάκια, συνοικιακά μαγαζιά, μικροεπιχειρήσεις και παντός τύπου καταστήματα. 


Όσο ο καιρός είναι καλός, όλοι έχουν κι από ένα τραπεζάκι στο πεζοδρόμιο. Στα παγκάκια κάθε πρωί οι συνταξιούχοι συζητάνε πάσης φύσεως θέματα. Πολιτικά, οικονομικά και αθλητικά. Μόλις πλησιάσεις (με το 40κιλο σκύλο) σταματάνε την κουβέντα, κάνουν στην άκρη για να περάσεις και αφού απομακρυνθείς συνεχίζουν την κουβέντα. Οι θαρραλέοι χαϊδεύουν και το σκύλο, ρωτάνε τι ράτσα είναι και χαμογελούν. 


Κάποιες φορές θα σε σταματήσει κάποια κυριούλα στο δρόμο για να σου πει τον πόνο της. Δεν ξέρω αν τους βγάζει κάτι η φάτσα μου, αλλά έχω πιάσει πολλές φορές κουβέντα. Τις προάλλες, για παράδειγμα, μια γιαγιούλα μου είπε ότι της έκλεψαν το πορτοφόλι στη λαϊκή. Στενοχωρήθηκα και της είπα να προσέχει, αλλά μόλις απομακρύνθηκα μου φάνηκε πολύ αστείο που σταμάτησε και είπε τον πόνο της σε μία εντελώς άγνωστη. 


Τα βράδια του καλοκαιριού οι πλατείες είναι γεμάτες παιδιά. Χαίρομαι πολύ όταν βλέπω ότι υπάρχουν ακόμα μικροί άνθρωποι στην Αθήνα που έχουν την δυνατότητα να μεγαλώνουν ανέμελα παίζοντας μπάλα και κάνοντας ποδήλατο.  Οι γυναίκες της γειτονιάς κάθονται στα παγκάκια της πλατείας και τρώνε ηλιόσπορο. Το καταλαβαίνεις την επόμενη μέρα, που το πεζοδρόμιο είναι τίγκα στο τσόφλι.

Κάπου κάπου θα σου έρθει και η μυρωδιά από κανένα φρέσκο ταμπάκο –if you know what I mean–, αλλά όλα μέσα στη ζωή είναι. Ναι, η αλήθεια είναι πως ο Ταύρος έχει μερικά αλάνια. Δεν σε ενοχλεί κανείς όμως. Εφόσον δεν τον ενοχλείς κι εσύ φυσικά.


Στα πανηγύρια γίνεται ο κακός χαμός. Κλείνουν οι δρόμοι για τους πάγκους των μικροπωλητών κι ολόκληρη η γειτονιά μοσχοβολάει σουβλάκια (σουβλάκια, όχι πιτόγυρα), λουκουμάδες και μαλλί της γριάς. Μ’αρέσουν τα πανηγύρια στον Ταύρο, μου θυμίζουν κάπως τα πανηγύρια της πόλης μου -της Κομοτηνής, αλλά γι’ αυτήν θα μιλήσω μια άλλη μέρα-. 


Ένα τελευταίο στοιχείο που μ’ αρέσει σ’ αυτήν την περιοχή είναι η πολυπολιτισμικότητα των κατοίκων της. Θα δεις Έλληνες ντόπιους, παλιννοστούντες, Αλβανούς, μετανάστες από την Ανατολή. Συνυπάρχουν αδελφικά, ή έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω μιας και δεν έχω ακούσει ποτέ να υπάρξει καβγάς λόγω ρατσισμού. Εγώ πάντως έχω και μη-Έλληνες φίλους. Πάντα είχα δηλαδή και πάντα θα έχω.