Τετάρτη 15 Οκτωβρίου 2014

Πρασοτηγανιά

Έχω φάει πολλές φορές πρασοτηγανιά, φτιαγμένη με διαφορετική συνταγή κάθε φορά. Σαν την κρανιώτικη όμως δεν ήταν καμία.
Η κρανιώτικη πρασοτηγανιά είναι αυτή που φτιάχνουν στο χωριό μου, την Κρανιά που βρίσκεται στα όρη, τ' άγρια βουνά, που τα λένε Αντιχάσια. 

Εκεί λοιπόν, όταν λέμε πρασοτηγανιά, εννοούμε αυτό που λέει η λέξη. Τηγανιτό πράσο δηλαδή. Αυτό σημαίνει ότι δεν βάζουμε στα πράσα, ούτε κρασί, ούτε νερό και βέβαια δεν τα ζεματάμε. Διαφορετικά δεν μιλάμε για πρασοτηγανιά, αλλά για πρασοφάι. Στο πρασοφάι το πράσο είναι πιο νιανιά και δεν έχει καμία σχέση με το τηγανιτό. 

Ας δούμε όμως πώς γίνεται η κρανιώτικη πρασοτηγανιά. Πρώτα-πρώτα χρησιμοποιούμε κοψίδια από χοιρινό κρέας που να έχουν λίπος. Δεν θέλω μπλιάξ, γιατί στη σωστή πρασοτηγανιά τρως τα πράσα (από τη νοστιμιά που έχουν) και αφήνεις τα κομμάτια (το κρέας δηλαδή). Βάζεις τα κοψίδια στο τηγάνι και τα τσιγαρίζεις για να γίνουν τσιγαρίδες, να βγάλουν όλο τους το λίπος. 
Προαιρετικά μπορείτε να τ' αχνίσετε ελαφρά με ελάχιστο νερό και, αφου πιούν το ζουμί τους, τα τσιγαρίζετε. Τα κοψίδια πάντα. Ρίχνετε αλάτι και πιπέρι μαύρο. 
Στο μεταξύ έχετε καθαρισμένα και χοντροκομμένα τα πράσα και, αφού τα έχετε πλύνει, τ' αφήνετε να στραγγίζουν όσο μαγειρεύετε το κρέας. Όταν κοκκινίσει πολύ καλά το κρέας, το βγάζετε από το τηγάνι και ρίχνετε τα πράσα. Χαμηλώνετε τη φωτιά στην αρχή και αφήνετε να μαραθούν στο λίπος. Προσοχή τα πράσα θα πρέπει να έχουν στραγγίξει καλά, γιατί θα βγάλουν και το δικό τους νερό. Ανακατεύουμε, προσεκτικά για να ροδίσουν καλά όλα τα πράσα,ρίχνουμε αλάτι και κόκκινο πιπέρι και όταν πάρουν χρώμα, ρίχνουμε μέσα και το κρέας, σβήνοντας τη φωτιά. Στο τέλος προσθέτουμε λίγο λεμόνι. 
Μπορούμε ν΄αντικαταστήσουμε το κρέας με χωριάτικο λουκάνικο. Χωριάτικο απ' τον κρεοπώλη του χωριού, όχι απ' το μάρκετ. Η φωτογραφία που επισυνάπτω, δεν είναι από δική μου πρασοτηγανιά. Όταν φτιάξω, τώρα που χειμωνιάζει, θα σας τη δείξω. Παρακαλώ τους φίλους της κόρης μου, που έφαγαν την πρασοτηγανιά μου, να πάρουν θέση.


Τρίτη 14 Οκτωβρίου 2014

Παλιά, πολύ παλιά. Δηλαδή, πριν ένα χρόνο.

-Κυρία, παλιά πολύ παλιά.
-Πόσο παλιά, Άγγελε;
-Να, πολύ-πολύ παλιά.
-Δηλαδή, πόσο παλιά περίπου;
-Να, όταν ήμουν τεσσάρων χρονών.
-Και τώρα πόσο είσαι;
-Πέντε, κυρία.


Σάββατο 11 Οκτωβρίου 2014

Τα λεφτά, τα εκατομμύρια..

Έχει αναρρωτηθεί ποτέ κανείς σας γιατί δε βρίσκουμε πλέον λεφτά στο δρόμο; Μετά την κρίση, ούτε μία φορά δεν αξιώθηκα να βρω έστω και ένα 50λεπτο βρε αδερφέ στο δρόμο. Μια φορά μπάνισα ένα δίευρω, αλλά μόλις έφτασα κοντά, κατάλαβα πως ήταν διαφημιστικό ισχυρής κόλλας. Ναι ναι, ήταν ένας πωλητής στη μέση του δρόμου και είχε κολλήσει ένα δίευρω στο πεζοδρόμιο για να αποδείξει στα πιθανά θύματά του πως ΔΕΝ ΞΕΚΟΛΛΑΕΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ! Ευτυχώς που δεν πήγα να το πιάσω δηλαδή, γιατί την είχα κόψει τη φάση.


Θυμάμαι όλες τις φορές που βρήκα μεγάλα ποσά χρημάτων στο δρόμο. 

Την πρώτη, ήμουν Γ' Λυκείου και μετά το φροντιστήριο πήγα να δώσω προκαταβολή για μία μπλούζα που είχα βάλει καιρό στο μάτι. Λίγα μέτρα πριν το κατάστημα, να σου 10 ευρουλάκια πεταμένα κάτω. Μεγειά τη μπλούζα. Τι χαρά!

Τη δεύτερη φορά ήμουν φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη και δούλευα για κάτι μήνες σε ένα internet cafe της περιοχής. Εκείνη τη μέρα ήμουν πρωινή, ξεκινούσα στις 8 και είχα υποχρέωση, μόλις πάω, να σκουπίσω όλους τους υπολογιστές. Αλήθεια, δε μπορείτε να φανταστείτε τι μπορεί να βρει κανείς πάνω στο πληκτρολόγιο. Να τους βάζεις τασάκι ατομικά σε κάθε υπολογιστή κι αυτοί να έχουν πετάξει τη στάχτη παντού εκτός από το τασάκι. Κάτι σαν την αποστολή "στοχεύστε τη λεκάνη" είναι κι αυτό.
Τέλοσπάντων, επανέρχομαι. Η υποχρέωση της βραδινής βάρδιας ήταν να σφουγγαρίσει το μαγαζί πριν φύγει. Το αετίσιο μάτι μου όμως είχε κόψει πως μάλλον η "βραδινή βάρδια" κοιμήθηκε όρθια και τίποτα από αυτά δεν έκανε. Οπότε πήρα τη σφουγγαρίστρα κι άρχισα..

Πόσο λυπήθηκα για λόγου σου "βραδινή βάρδια". Αν έκανες την δουλειά που έπρεπε, θα γιόρταζες εσύ για το διπλωμένο πενηντάευρο κάτω από την καρέκλα.

Τρίτη και καλύτερη. Θεσσαλονίκη και πάλι, έξω από το μάρκετ. Πάλι διπλωμένο 50ευρω. Αυτό βέβαια έκρυβε και μία έκπληξη μέσα του. Ένα ακόμα 10ευρω. Δε φαντάζεστε για πόσο μεγάλη τύχη μιλάμε όταν μια φοιτήτρια, που έχει 20 ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα και ΔΕΗ απλήρωτη, βρίσκει 60 ευρώ πεσμένα κάτω.
Και κάπου εκεί τελείωσε η τύχη μου. Δε λέω, καλά ήταν.

Σήμερα απλά εξέφρασα μια απορία μου. Κι αν θέλετε να σας πω πώς μου ήρθε να γράψω γι’ αυτό, είναι που έφαγα μια κουτσουλιά στο κεφάλι το πρωί και πίστευα ότι θα βρω λεφτά στο δρόμο. ΑΜ ΔΕ!



Είναι υπέροχα. Αλήθεια.

Επειδή ασχοληθήκαμε αρκετά, με τα "άλλα πολλά", καιρός και για μια συνταγή. Ντόνατς λοιπόν , για τον απογευματινό καφέ. Συνταγή του γλυκούλη συντοπίτη, Βαγγέλη Δρίσκα, ο οποίος παραείναι γλυκούλης για μένα, γι' αυτό και εγώ τη ζαχαρίτσα του τη μειώνω ή την παραλείπω. Εξάλλου τα συγκεκριμένα ντόνατς τα βουτάς στη σοκολάτα, τα γεμίζεις κρέμα ζαχαροπλαστικής ή ότι άλλο εσείς θέλετε.

Στη συνταγή μας τώρα. Μέσα στο μπολ του μίξερ ρίχνετε:
  • αλεύρι 450γρ. κατά προτίμηση σκληρό. Αν πέσει λίγο παραπάνω ή δεν έχετε σκληρό, σκορδοκαΐλα. Δεν τρέχει και τίποτα.
  • 1 φακελάκι ξηρή μαγιά
  • βούτυρο 60γρ. Εγώ έβαλα φυτική μαργαρίνη.
  • 3 κρόκους αυγών. Τα ασπράδια τα έψησα και τα έφαγα για πρωινό. Ήταν ωραιότατα.
  • γάλα 250 ml. Περίπου 1 φλυτζάνα. 
  • ζάχαρη 60γρ.
Αν έχετε το ματζαφλάρι του μίξερ για ζύμωμα, έχει καλώς. Διαφορετικά με τα χεράκια σας, όπως έκανα κι εγώ. Το ζουπάτε, το πατάτε, το κοπανάτε με όλη την οργή σας και το αφήνετε να συνέλθει για 1 ώρα ή και παραπάνω απ' τις αγιάτρευτες πληγές του.

Μετά παίρνετε τον πλάστη, ανοίγετε ένα φύλλο 1 εκ. πάχους και κόβετε μ' ένα ποτήρι ή με ότι σας γουστάρει τα ντόνατς. Τα κάνετε στρογγυλά σκέτα, στρογγυλά με τρύπα, ή ότι άλλο φαντασιώνεστε. Το ζυμάρι που μένει ανάμεσα από τα σχέδια αφήστε το ασύμμετρο και τηγανίστε το έτσι. Γίνονται, για τα παιδιά, αν σας βρίσκονται, πολλοί ωραία γιατί μοιάζουν με ζωάκια, όταν τηγανίζονται.

Ζεσταίνουμε στο τηγάνι μπόλικο σπορέλαιο, τα τηγανίζουμε και τα στραγγίζουμε σε απορροφητικό χαρτί. Στο τέλος τα βαφτίζουμε, μέσα σε ό,τι γουστάρουμε, όπως ανέφερα και παραπάνω.
Να προσθέσω ότι εγώ ζάχαρη δεν έβαλα. Παρ' όλα αυτά το σάκχαρό μου μπορεί να χτυπάει 200, γιατί δεν μπορούσα ν' αντισταθώ στον πειρασμό. Ελπίζω με το πλύσιμο του σοφρά, να μου πέσει. Το σάκχαρο.

Ξέχασα να σας γράψω το γλάσο σοκολάτας.
Σύμφωνα με τον Δρίσκα:
  • κουβερτούρα 125 γρ.
  • κρέμα γάλακτος 125γρ.
  • ζάχαρη
Το δικό μου:
  • κουβερτούρα 200γρ.
  • λίγο βούτυρο 50γρ. περίπου
  • λίγο γάλα (3 γαλατάκια εβαπορέ μερίδας, έβαλα αυτά μου βρισκόταν.)
Είπαμε βρίσκουμε λύσεις για όλα. Τίποτα δεν μας σταματά.
Καλή σας επιτυχία.


















                                                        
Έχει αναρρωτηθεί ποτέ κανείς σας γιατί δε βρίσκουμε πλέον λεφτά στο δρόμο; Μετά την κρίση, ούτε μία φορά δεν αξιώθηκα να βρω έστω και ένα 50λεπτο βρε αδερφέ στο δρόμο. Μια φορά μπάνισα ένα δίευρω, αλλά μόλις έφτασα κοντά, κατάλαβα πως ήταν διαφημιστικό ισχυρής κόλλας. Ναι ναι, ήταν ένας πωλητής στη μέση του δρόμου και είχε κολλήσει ένα δίευρω στο πεζοδρόμιο για να αποδείξει στα πιθανά θύματά του πως ΔΕΝ ΞΕΚΟΛΛΑΕΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ! Ευτυχώς που δεν πήγα να το πιάσω δηλαδή, γιατί την είχα κόψει τη φάση.

Θυμάμαι όλες τις φορές που βρήκα μεγάλα ποσά χρημάτων στο δρόμο.
Την πρώτη, ήμουν Γ' Λυκείου και μετά το φροντιστήριο πήγα να δώσω προκαταβολή για μία μπλούζα που είχα βάλει καιρό στο μάτι. Λίγα μέτρα πριν το κατάστημα, να σου 10 ευρουλάκια πεταμένα κάτω. Μεγειά τη μπλούζα. Τι χαρά!

Τη δεύτερη φορά ήμουν φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη και δούλευα για κάτι μήνες σε ένα internet cafe της περιοχής. Εκείνη τη μέρα ήμουν πρωινή, ξεκινούσα στις 8 και είχα υποχρέωση, μόλις πάω, να σκουπίσω όλους τους υπολογιστές. Αλήθεια, δε μπορείτε να φανταστείτε τι μπορεί να βρει κανείς πάνω στο πληκτρολόγιο. Να τους βάζεις τασάκι ατομικά σε κάθε υπολογιστή κι αυτοί να έχουν πετάξει τη στάχτη παντού εκτός από το τασάκι. Κάτι σαν την αποστολή "στοχεύστε τη λεκάνη" είναι κι αυτό.
Τέλοσπάντων, επανέρχομαι. Η υποχρέωση της βραδινής βάρδιας ήταν να σφουγγαρίσει το μαγαζί πριν φύγει. Το αετίσιο μάτι μου όμως είχε κόψει πως μάλλον η "βραδινή βάρδια" κοιμήθηκε όρθια και τίποτα από αυτά δεν έκανε. Οπότε πήρα τη σφουγγαρίστρα κι άρχισα..
Πόσο λυπάμαι για σένα "βραδινή βάρδια". Αν έκανες την δουλειά που έπρεπε, θα γιόρταζες εσύ για το διπλωμένο πενηντάευρο κάτω από την καρέκλα.

Ο ψεύτης....πολιτικός.

Ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται, λέει η παροιμία και εγώ τη λέω στα παιδάκια - τους μικρούς μου μαθητές- για να τα νουθετήσω, όταν λένε τα ψεμματάκια τους για να δικαιολογήσουν τις σκανδαλιές τους.
Και για να γίνει κατανοητό στο μικρό τους μυαλουδάκι, διαβάζω το γνωστό μύθο του παππού Αισώπου, "ο ψεύτης βοσκός".
Με λίγα λόγια, ο μύθος αναφέρεται σ' έναν τσοπανάκο, που για να περάσει ευχάριστα η ώρα του, φώναζε τους χωριανούς του λέγοντάς τους πώς ήρθε ο λύκος και τρώει τα πρόβατά του.
Μία φορά τον πίστεψαν, δύο τον πίστεψαν, την τρίτη όταν πλάκωσε στ' αλήθεια ο λύκος, του κάκου φώναζε για βοήθεια. Οι χωριανοί με το δίκιο τους δεν τον πίστεψαν και πάει το κοπάδι.
Αυτά συμβαίνουν στο μαγικό κόσμο των παραμυθιών.
Γιατί στην ελληνική κοινωνία, ο ψεύτης και ο κλέφτης χαίρονται για πολλά - πολλά χρόνια, με τέτοια χαϊβάνια, που έχουν να κάνουν. Και τρίβει τα χέρια του, από ικανοποίηση, ο ψεύτης τσοπανάκος Σαμαροβενιζέλος.
Λέγοντας την παροιμία, λοιπόν, στα παιδιά, από εδώ και πέρα θα προσθέτω και τη φράση "εκτός αν τους το επιτρέψετε εσείς, να χαίρονται για πολλά - πολλά χρόνια."
Μπας κι αλλάξει κάτι.



Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2014

Μία μέρα μετά.

5 Οκτωβρίου, μέρα των εκπαιδευτικών η σημερινή. Μία μέρα μετά την ημέρα των συμπαθών τετράποδων φίλων μας. Η Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών καθιερώθηκε το 1994 από την UNESCO για να μας υπενθυμίσει τον καθοριστικό ρόλο που παίζει ο δάσκαλος μέσα στην κοινωνία, είτε εργάζεται σε μία πλούσια πόλη της Δύσης είτε σε μια αυτοσχέδια σχολική αίθουσα κάποιου στρατοπέδου προσφύγων.

















Στις παραπάνω φωτογραφίες απεικονίζονται σχολικές αίθουσες και δάσκαλοι από τη Β. Ευρώπη, και συγκεκριμένα από την πολυδιαφημισμένη Φινλανδία, και από κράτη της Αφρικής.

Ο ρόλος του δασκάλου και στις δύο περιπτώσεις σημαντικός. Όμως, τα προβλήματα που καλούνται να επιλύσουν  και οι συνθήκες εργασίας, που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι εκπαιδευτικοί, δεν μπορούν να συγκριθούν.

Στην πρώτη περίπτωση, δεν υπάρχουν καν προβλήματα και οι συνθήκες εργασίας - για δασκάλους και μαθητές - είναι ιδανικές.
Στη δεύτερη, οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.
Και η Ελλάδα; Κάπου στη μέση.

Ξέρω σίγουρα ότι θα γίνουν εκλογές σύντομα. Όχι γιατί το λέει κάποιο πολιτικό κόμμα, αλλά γιατί επισκέφτηκε κλιμάκιο του δήμου το σχολείο μου για να καταγράψει τα κτιριακά και άλλα προβλήματα. Τα καταγεγραμμένα, αναρίθμητες φορές, προβλήματα σε προεκλογικές περιόδους, αλλά χρόνια άλυτα. Η ερώτηση που μου έκαναν, ήταν αν έστειλα χαρτί να τους τα γνωστοποιήσω. Ανοίξτε τ' αρχεία σας να δείτε, τους απαντώ.

Ας μην αναφερθώ στο τί εννοεί παιδεία η ελληνική πολιτεία και τα χρήματα που διαθέτει για την υλικοτεχνική υποστήριξη των εκπαιδευτικών- πολλές φορές πληρώνουμε από την τσέπη μας τα υλικά και κυρίως από την τσέπη των γονιών - και την κτιριακή υποδομή.
Για να πάρουμε, όμως, μία γεύση από Φινλανδία και τους στόχους που έχει το καλύτερο, όπως λένε πολλοί, εκπαιδευτικό σύστημα στον κόσμο.
  1. Σεβασμός για το επάγγελμα του δασκάλου.To 100% των Φινλανδών δασκάλων είναι απόφοιτοι του καλύτερου 10% των τάξεών τους. Στην Φινλανδία, με άλλα λόγια, οι καλύτεροι μαθητές δεν γίνονται μόνο γιατροί ή νομικοί αλλά και δάσκαλοι! Στην Φινλανδία οι δάσκαλοι απολαμβάνουν μεγαλύτερου σεβασμού και εκτίμησης από ότι οι γιατροί ή οι επιχειρηματίες! Από τα 4 παιδιά που αποφοιτούν από το καλύτερο 10% των τάξεών τους μόνο το 1 παιδί μπαίνει στο Πανεπιστήμιο για να γίνει δάσκαλος!
  2. Η εκπαίδευση είναι για όλους δωρεάν . Είναι υποβαθμισμένη η σημασία του εκπαιδευτικού ανταγωνισμού.
  3. Το εκπαιδευτικό σύστημα προστατεύει τους μαθητές από την αποτυχία.
  4. Οι μαθητές έχουν αυτοπεποίθηση.
  5. Ο δάσκαλος έχει τεράστια αυτονομία να διαμορφώσει το μάθημα στην τάξη του όπως πιστεύει αυτός! 

Κάποτε η Φινλανδία ήταν η φτωχότερη χώρα στην Ευρώπη…αλλά τότε σκέφτηκαν ότι με την εκπαίδευση θα ανατρέψουν την οικονομική τους κατάσταση και το κατάφεραν!

Οι Φινλανδοί επένδυσαν στην εκπαίδευση, όχι μόνο σε υλικά και σε χρήμα, αλλά σε φιλοσοφία και στάση ζωής!
Εμείς;