Σάββατο 1 Νοεμβρίου 2014

Πιτ(σ)ούλα


Αυτή η πιτ(σ)ούλα είναι καταπληκτική. Την έφτιαξε η μαμά μου το καλοκαίρι, ενώ είχαμε παραγγείλει πίτσες, και καταλήξαμε να τη βάλουμε να φτιάξει και δεύτερη, ενώ οι πίτσες έμειναν ανέγγειχτες.

Τα υλικά; Ό,τι έχετε ευχαρίστηση. Ζαμπόν, γαλοπούλα, μπέικον, παριζάκι και διάφορα τυριά, ακόμα και φέτα. Αν σας έχουν περισσέψει αλλαντικά και τυριά και δεν ξέρετε τι να τα κάνετε, κόψτε τα σε μικρά κομματάκια και κρατήστε τα. Μία σαλτσούλα στα γρήγορα: ντομάτα, ρίγανη, πιπέρι, αλάτι (ελάχιστο εώς καθόλου), λαδάκι και του πάει πάρα πολύ το σκόρδο, είτε σκόνη είτε φρέσκο. Εγώ βάζω και πιπεριές, που τις λατρεύω.
Κι όλα αυτά ένα καλό ανακάτεμα να βραχούν τα κομματάκια με τη σάλτσα.

Αγοράζετε από το μάρκετ σφολιάτα, συνήθως υπάρχουν δύο φύλλα μέσα στη συσκευασία. Στρώνετε το ένα σε λαδόκολλα, τουμπάρετε όλα τα υλικά και σκεπάζετε με το δεύτερο φύλλο προσέχοντας να το κλείσετε καλά στις άκρες. Δίπλωμα με τα χέρια ή το κόλπο με το πιρουνάκι, όπως στα τυροπιτάκια. Βλέπετε πως είναι στις άκρες;


Ψήνετε στους 180 βαθμούς μέχρι να ροδίσει. Θα καταλάβετε πότε είναι έτοιμο γιατί θα μοσχοβολήσει όλο το σπίτι! Σας εγγυώμαι δε θα μείνει ψίχουλο μόλις το βγάλατε από το φούρνο. Προσοχή μόνο να κρυώσει λίγο, γιατί ζεματάει!

Υπέροχος μπυρομεζές, αλλά και κολατσιό για παιδιά και μεγάλους. Για περισσότερες πληροφορίες, ρωτήστε μας. Καλή επιτυχία!

Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2014

Η ώρα της τυρόπιτας



Μετά από την οπτική απόλαυση της τυρόπιτας, ήρθε η ώρα να σας πω τη συνταγή, που ως πειραχτήρι που είμαι, δεν γινόταν να μην την πειράξω. Αυτό σημαίνει ότι την άλλαξα ριζικά. Πρώτα- πρώτα, αντί για κουρού ζύμη, χρησιμοποίησα φύλλο κρούστας, γιατί αυτό είχα. Αντί για 1 κουτί γάλα εβαπορέ, που είχε η αρχική συνταγή, έβαλα φρέσκο γιατί το εβαπορέ είναι πιο ακριβό και εγώ, ως γνωστόν, είμαι οικονόμα, μπορείτε να με πείτε και τσιγγούνα, αλλά γι' αυτό και με κρατάει ο άντρας μου 30 χρόνια τώρα. Αντί για ρεγκάτο και παρμεζάνα, έβαλα κασέρι και κεφαλοτύρι, γιατί δεν κατάλαβα, καλύτερα είναι τα ιταλιάνικα τυριά; Μη σας πω σαν το κεφαλοτύρι και το κασέρι κανένα.
Πάμε λοιπόν στη συνταγή της Μαρίας.

Υλικά: 

  • 1 πακέτο φύλλο κρούστας
  • 100γρ κασέρι και άλλο τόσο κεφαλοτύρι. Για να σας πω την αλήθεια, εγώ έτριψα με τον τρίφτη πάνω-κάτω 2-3 φορές και φτάνει.
  • 300γρ φέτα, επειδή είναι ακριβή, έβαλα λευκό τυρί (είπαμε, είμαι οικονόμα)
  • 1 και 1/2 φλυτζάνα γάλα
  • 2-3 κ.σ. σιμιγδάλι ψιλό και ένα πλόχερο (όσο πιάνει η παλάμη του ενός χεριού) κρανιώτικο τραχανά αν έχετε, που δεν έχετε, αλλά δεν πειράζει.
Εκτέλεση: 

Σε μια γαβάθα (μπολ, για τους ξενόγλωσσους), ανακατεύουμε τα τυριά, τη 1 φλυτζάνα γάλα, το σιμιγδάλι και τον τραχανά, τα κάνουμε ένα μίγμα. Ρίχνουμε και λίγο πιπέρι, ελάχιστο μοσχοκάρυδο (ξύνουμε λίγο με το μαχαίρι). Βάζουμε στο λαδωμένο ταψί μας τα μισά φύλλα, αφού τα λαδώσουμε λίγο (όχι πολύ , γιατί η κρούστα δεν απορροφάει πολύ λάδι), ρίχνουμε τη γέμιση, αφήνουμε ελάχιστη και αφού στρώσουμε άλλα δύο φύλλα ρίχνουμε και την υπόλοιπη. Στρώνουμε και τα 1-2 τελευταία φύλλα, λαδώνοντας πάντα και αφού ξεπλύνουμε τη γαβάθα με το υπόλοιπο γάλα (είπαμε δεν πετάμε τίποτα πρώτον και δεύτερον θα την πλύνετε πιο εύκολα) το ρίχνουμε από πάνω. Λαδώνουμε ελαφρά με το ρόη (δεν το ξέρετε;) και πασπαλίζουμε λίγο σιμιγδάλι από πάνω. Στο τέλος βάζουμε και το σουσάμι (βοηθάει στο αδυνάτισμα), χαράζουμε την πίτα και την ψήνουμε. Στην αρχή για 10 λεπτά με αντίσταση από κάτω και συνεχίζουμε για άλλα 20 λεπτά πάνω κάτω ή μαζί με αέρα, αν έχει ο φούρνος σας. Καλού- κακού ρίχνετε και καμιά ματιά και καλή σας όρεξη.

              
            

Παρασκευή 24 Οκτωβρίου 2014

Τί έχεις Γιάννη; Κουκιά σπέρνω.

     Ο κόσμος δεν ξέρει κατά που να στρίψει και αυτοί ξεκαρδίζονται στα γέλια, στην τηλεόραση. Και αναρωτιούνται, με περίσσιο κομπασμό, οι κυβερνώντες, ποιούς να φορολογήσουν. Ποιό είναι το όριο που κρίνει, αν κάποιος θεωρείται πλούσιος ή φτωχός.
 Να σας πω εγώ. 
   Ξεκινείστε από τους εαυτού σας, να φορολογείσθε και εσείς από το πρώτο ευρώ και για όλο το ποσό που εισπράττετε,όπως όλος ο κόσμος, και μετά συνεχίστε και παρακάτω.
   Ας ξεκινήσουμε μία φορά, από τα ψηλά προς τα χαμηλά.

 «Κανένας πολίτης δεν εξαιρείται από την τιμίαν υποχρέωσιν του να συνεισφέρῃ κατά την δύναμιν και τα πλούτη του τα εις δημοσίας ανάγκας δοσίματα.»
Ρήγας Φεραίος

       Εσύ τα έλεγες Ρήγα, αλλά σε θυμούνται μόνο κάθε 25η Μαρτίου και μόνο για ό,τι τους βολεύει.
Προφανώς δεν πρέπει να τους λογαράζουμε για πολίτες, άρα και για πατριώτες.
     Βάλτε τους κιγκλίδώματα και φυλακίστε τους, όσο μπορείτε καλύτερα στην παρέλαση, για να τους προστατεύσετε από το λαό.

Τετάρτη 15 Οκτωβρίου 2014

Πρασοτηγανιά

Έχω φάει πολλές φορές πρασοτηγανιά, φτιαγμένη με διαφορετική συνταγή κάθε φορά. Σαν την κρανιώτικη όμως δεν ήταν καμία.
Η κρανιώτικη πρασοτηγανιά είναι αυτή που φτιάχνουν στο χωριό μου, την Κρανιά που βρίσκεται στα όρη, τ' άγρια βουνά, που τα λένε Αντιχάσια. 

Εκεί λοιπόν, όταν λέμε πρασοτηγανιά, εννοούμε αυτό που λέει η λέξη. Τηγανιτό πράσο δηλαδή. Αυτό σημαίνει ότι δεν βάζουμε στα πράσα, ούτε κρασί, ούτε νερό και βέβαια δεν τα ζεματάμε. Διαφορετικά δεν μιλάμε για πρασοτηγανιά, αλλά για πρασοφάι. Στο πρασοφάι το πράσο είναι πιο νιανιά και δεν έχει καμία σχέση με το τηγανιτό. 

Ας δούμε όμως πώς γίνεται η κρανιώτικη πρασοτηγανιά. Πρώτα-πρώτα χρησιμοποιούμε κοψίδια από χοιρινό κρέας που να έχουν λίπος. Δεν θέλω μπλιάξ, γιατί στη σωστή πρασοτηγανιά τρως τα πράσα (από τη νοστιμιά που έχουν) και αφήνεις τα κομμάτια (το κρέας δηλαδή). Βάζεις τα κοψίδια στο τηγάνι και τα τσιγαρίζεις για να γίνουν τσιγαρίδες, να βγάλουν όλο τους το λίπος. 
Προαιρετικά μπορείτε να τ' αχνίσετε ελαφρά με ελάχιστο νερό και, αφου πιούν το ζουμί τους, τα τσιγαρίζετε. Τα κοψίδια πάντα. Ρίχνετε αλάτι και πιπέρι μαύρο. 
Στο μεταξύ έχετε καθαρισμένα και χοντροκομμένα τα πράσα και, αφού τα έχετε πλύνει, τ' αφήνετε να στραγγίζουν όσο μαγειρεύετε το κρέας. Όταν κοκκινίσει πολύ καλά το κρέας, το βγάζετε από το τηγάνι και ρίχνετε τα πράσα. Χαμηλώνετε τη φωτιά στην αρχή και αφήνετε να μαραθούν στο λίπος. Προσοχή τα πράσα θα πρέπει να έχουν στραγγίξει καλά, γιατί θα βγάλουν και το δικό τους νερό. Ανακατεύουμε, προσεκτικά για να ροδίσουν καλά όλα τα πράσα,ρίχνουμε αλάτι και κόκκινο πιπέρι και όταν πάρουν χρώμα, ρίχνουμε μέσα και το κρέας, σβήνοντας τη φωτιά. Στο τέλος προσθέτουμε λίγο λεμόνι. 
Μπορούμε ν΄αντικαταστήσουμε το κρέας με χωριάτικο λουκάνικο. Χωριάτικο απ' τον κρεοπώλη του χωριού, όχι απ' το μάρκετ. Η φωτογραφία που επισυνάπτω, δεν είναι από δική μου πρασοτηγανιά. Όταν φτιάξω, τώρα που χειμωνιάζει, θα σας τη δείξω. Παρακαλώ τους φίλους της κόρης μου, που έφαγαν την πρασοτηγανιά μου, να πάρουν θέση.


Τρίτη 14 Οκτωβρίου 2014

Παλιά, πολύ παλιά. Δηλαδή, πριν ένα χρόνο.

-Κυρία, παλιά πολύ παλιά.
-Πόσο παλιά, Άγγελε;
-Να, πολύ-πολύ παλιά.
-Δηλαδή, πόσο παλιά περίπου;
-Να, όταν ήμουν τεσσάρων χρονών.
-Και τώρα πόσο είσαι;
-Πέντε, κυρία.


Σάββατο 11 Οκτωβρίου 2014

Τα λεφτά, τα εκατομμύρια..

Έχει αναρρωτηθεί ποτέ κανείς σας γιατί δε βρίσκουμε πλέον λεφτά στο δρόμο; Μετά την κρίση, ούτε μία φορά δεν αξιώθηκα να βρω έστω και ένα 50λεπτο βρε αδερφέ στο δρόμο. Μια φορά μπάνισα ένα δίευρω, αλλά μόλις έφτασα κοντά, κατάλαβα πως ήταν διαφημιστικό ισχυρής κόλλας. Ναι ναι, ήταν ένας πωλητής στη μέση του δρόμου και είχε κολλήσει ένα δίευρω στο πεζοδρόμιο για να αποδείξει στα πιθανά θύματά του πως ΔΕΝ ΞΕΚΟΛΛΑΕΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ! Ευτυχώς που δεν πήγα να το πιάσω δηλαδή, γιατί την είχα κόψει τη φάση.


Θυμάμαι όλες τις φορές που βρήκα μεγάλα ποσά χρημάτων στο δρόμο. 

Την πρώτη, ήμουν Γ' Λυκείου και μετά το φροντιστήριο πήγα να δώσω προκαταβολή για μία μπλούζα που είχα βάλει καιρό στο μάτι. Λίγα μέτρα πριν το κατάστημα, να σου 10 ευρουλάκια πεταμένα κάτω. Μεγειά τη μπλούζα. Τι χαρά!

Τη δεύτερη φορά ήμουν φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη και δούλευα για κάτι μήνες σε ένα internet cafe της περιοχής. Εκείνη τη μέρα ήμουν πρωινή, ξεκινούσα στις 8 και είχα υποχρέωση, μόλις πάω, να σκουπίσω όλους τους υπολογιστές. Αλήθεια, δε μπορείτε να φανταστείτε τι μπορεί να βρει κανείς πάνω στο πληκτρολόγιο. Να τους βάζεις τασάκι ατομικά σε κάθε υπολογιστή κι αυτοί να έχουν πετάξει τη στάχτη παντού εκτός από το τασάκι. Κάτι σαν την αποστολή "στοχεύστε τη λεκάνη" είναι κι αυτό.
Τέλοσπάντων, επανέρχομαι. Η υποχρέωση της βραδινής βάρδιας ήταν να σφουγγαρίσει το μαγαζί πριν φύγει. Το αετίσιο μάτι μου όμως είχε κόψει πως μάλλον η "βραδινή βάρδια" κοιμήθηκε όρθια και τίποτα από αυτά δεν έκανε. Οπότε πήρα τη σφουγγαρίστρα κι άρχισα..

Πόσο λυπήθηκα για λόγου σου "βραδινή βάρδια". Αν έκανες την δουλειά που έπρεπε, θα γιόρταζες εσύ για το διπλωμένο πενηντάευρο κάτω από την καρέκλα.

Τρίτη και καλύτερη. Θεσσαλονίκη και πάλι, έξω από το μάρκετ. Πάλι διπλωμένο 50ευρω. Αυτό βέβαια έκρυβε και μία έκπληξη μέσα του. Ένα ακόμα 10ευρω. Δε φαντάζεστε για πόσο μεγάλη τύχη μιλάμε όταν μια φοιτήτρια, που έχει 20 ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα και ΔΕΗ απλήρωτη, βρίσκει 60 ευρώ πεσμένα κάτω.
Και κάπου εκεί τελείωσε η τύχη μου. Δε λέω, καλά ήταν.

Σήμερα απλά εξέφρασα μια απορία μου. Κι αν θέλετε να σας πω πώς μου ήρθε να γράψω γι’ αυτό, είναι που έφαγα μια κουτσουλιά στο κεφάλι το πρωί και πίστευα ότι θα βρω λεφτά στο δρόμο. ΑΜ ΔΕ!



Είναι υπέροχα. Αλήθεια.

Επειδή ασχοληθήκαμε αρκετά, με τα "άλλα πολλά", καιρός και για μια συνταγή. Ντόνατς λοιπόν , για τον απογευματινό καφέ. Συνταγή του γλυκούλη συντοπίτη, Βαγγέλη Δρίσκα, ο οποίος παραείναι γλυκούλης για μένα, γι' αυτό και εγώ τη ζαχαρίτσα του τη μειώνω ή την παραλείπω. Εξάλλου τα συγκεκριμένα ντόνατς τα βουτάς στη σοκολάτα, τα γεμίζεις κρέμα ζαχαροπλαστικής ή ότι άλλο εσείς θέλετε.

Στη συνταγή μας τώρα. Μέσα στο μπολ του μίξερ ρίχνετε:
  • αλεύρι 450γρ. κατά προτίμηση σκληρό. Αν πέσει λίγο παραπάνω ή δεν έχετε σκληρό, σκορδοκαΐλα. Δεν τρέχει και τίποτα.
  • 1 φακελάκι ξηρή μαγιά
  • βούτυρο 60γρ. Εγώ έβαλα φυτική μαργαρίνη.
  • 3 κρόκους αυγών. Τα ασπράδια τα έψησα και τα έφαγα για πρωινό. Ήταν ωραιότατα.
  • γάλα 250 ml. Περίπου 1 φλυτζάνα. 
  • ζάχαρη 60γρ.
Αν έχετε το ματζαφλάρι του μίξερ για ζύμωμα, έχει καλώς. Διαφορετικά με τα χεράκια σας, όπως έκανα κι εγώ. Το ζουπάτε, το πατάτε, το κοπανάτε με όλη την οργή σας και το αφήνετε να συνέλθει για 1 ώρα ή και παραπάνω απ' τις αγιάτρευτες πληγές του.

Μετά παίρνετε τον πλάστη, ανοίγετε ένα φύλλο 1 εκ. πάχους και κόβετε μ' ένα ποτήρι ή με ότι σας γουστάρει τα ντόνατς. Τα κάνετε στρογγυλά σκέτα, στρογγυλά με τρύπα, ή ότι άλλο φαντασιώνεστε. Το ζυμάρι που μένει ανάμεσα από τα σχέδια αφήστε το ασύμμετρο και τηγανίστε το έτσι. Γίνονται, για τα παιδιά, αν σας βρίσκονται, πολλοί ωραία γιατί μοιάζουν με ζωάκια, όταν τηγανίζονται.

Ζεσταίνουμε στο τηγάνι μπόλικο σπορέλαιο, τα τηγανίζουμε και τα στραγγίζουμε σε απορροφητικό χαρτί. Στο τέλος τα βαφτίζουμε, μέσα σε ό,τι γουστάρουμε, όπως ανέφερα και παραπάνω.
Να προσθέσω ότι εγώ ζάχαρη δεν έβαλα. Παρ' όλα αυτά το σάκχαρό μου μπορεί να χτυπάει 200, γιατί δεν μπορούσα ν' αντισταθώ στον πειρασμό. Ελπίζω με το πλύσιμο του σοφρά, να μου πέσει. Το σάκχαρο.

Ξέχασα να σας γράψω το γλάσο σοκολάτας.
Σύμφωνα με τον Δρίσκα:
  • κουβερτούρα 125 γρ.
  • κρέμα γάλακτος 125γρ.
  • ζάχαρη
Το δικό μου:
  • κουβερτούρα 200γρ.
  • λίγο βούτυρο 50γρ. περίπου
  • λίγο γάλα (3 γαλατάκια εβαπορέ μερίδας, έβαλα αυτά μου βρισκόταν.)
Είπαμε βρίσκουμε λύσεις για όλα. Τίποτα δεν μας σταματά.
Καλή σας επιτυχία.