Παρασκευή 20 Μαρτίου 2015

Ακατάλληλες μάνες #1



Το 'χω πει εγώ. Αν κάτσω να γράψω για το τι ζω καθημερινά, θα γεμίσω βιβλίο. Μην πω καλύτερα τόμους..

Σήμερα θα σας μιλήσω για την μάνα που επιλέγω να βαφτίσω "Στάλιν".

Η μάνα έχει έναν εφτάχρονο γιο, μεγάλος ζαβολιάρης λέμε, αλλά αξιαγάπητος, όπως (σχεδόν) όλα τα παιδιά. Από τον Σεπτέμβριο που τον έχω αναλάβει, πέρα από την καθημερινή μελέτη, έχω στόχο να του μάθω και πέντε πράγματα, ώστε να γίνει καλύτερος άνθρωπος και να ηρεμήσει η συμπεριφορά του στο σχολείο και γενικότερα.

Του μιλούσα πολύ..του μάθαινα ότι, όταν μας χτυπάνε, δεν χτυπάμε πίσω, αλλά το αναφέρουμε..του μάθαινα να λέει το πρόβλημά του χωρίς να γκρινιάζει..του μάθαινα να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και πολλά, πολλά ακόμα πράγματα.

Μέχρι που έρχεται μια μέρα ο Στάλιν, δίνει μια και τα σκορπάει όλα. Το θέατρο του παραλόγου μπροστά στο παιδί ξεκινάει ως εξής:

1η πράξη.

Μπαμπάς: Μπράβο μικρέ που έγραψες Α στο τεστ.
Μαμά: Είδες τι καλή δασκάλα έχεις; Δεν είναι δασκάλα που δέρνει.
Εγώ: Δεν υπάρχουν δασκάλες που δέρνουν παιδιά.
Μαμά: Εγώ θα του βρω, αν δεν είναι καλό παιδί.

2η πράξη.

Μικρός: Σήμερα έκανα καταλάθος τσίσα πάνω μου. Θα με κοροϊδεύεις;
Εγώ: Όχι βέβαια...
Μαμά: Εγώ θα σε κοροϊδεύω όμως.

3η πράξη.

Μικρός: Να σου πω κάτι; Σήμερα ο τάδε με χτύπησε κι εγώ πήγα και το είπα στον κύριο.
Εγώ: Μπράβο.
Μαμά: Κι εσύ τι έκανες;
Μικρός: Το είπα στον κύριο.
Μαμά: Μπράβο σου (ειρωνικά). Όταν σε χτυπούν να χτυπάς κι εσύ, όχι να κάθεσαι να τις τρως.

Τρία απανωτά εγκεφαλικά έπαθα και δεν μπορούσα να πω και τίποτα, γιατί θα την έβριζα μπροστά στο παιδί και θα γινόμουν χειρότερη απ'αυτήν στα μάτια του. Οπότε τα λέω εδώ για να ξεθυμάνω.

ΜΑ ΠΟΣΟ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ;;
Γιατί η φύση σου επέτρεψε να κάνεις παιδί; Γιατί οι γονείς που αποφασίζουν να κάνουν παιδιά δεν εξετάζονται αν είναι κατάλληλοι, όπως και αυτοί που υιοθετούν;

Αυτό το παιδί δύο πιθανές εξελίξεις έχει στη ζωή του. Ή να γίνει νταής ή να γίνει θύμα σχολικού εκφοβισμού.
Έτσι για να καταλάβετε πώς εκκολάπτονται τέτοιες συμπεριφορές. Από ακατάλληλους γονείς πρωτίστως και πολύ λιγότερο από ακατάλληλους δασκάλους.




Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2015

Κουνελάκι γλυκούτσικο


 Έτσι ωραία ξεκινάμε το 2015! Καλή χρονιά σε όλους εύχομαι.

Αχνιστό αχνιστό.Το κουνελάκι είναι εκτροφής του μπαμπά. Ναι οκ, ξέρω ότι τα κουνελάκια είναι κατοικίδια και είναι τόσο γλυκούλικα και και και..

Είναι όμως ΠΕΝΤΑΝΟΣΤΙΜΑ τα άτιμα!

Επειδή με την παραδοσιακή μαγειρική δεν το έχω ακόμα, δεν έχω φτάσει επίπεδα μαμάς και γιαγιάς, δοκίμασα μια συνταγή που πρώτη εγώ έκανα στην οικογένεια. Και μπορώ να πω πως το αποτέλεσμα ήταν αναπάντεχα ωραίο, αν σκεφτείτε πως εδώ και τρεις μέρες το καταβροχθίζω μόνη μου (γιατί ο άντρας ανήκει στην κατηγορία "τα κουνελάκια είναι κατοικίδια και και και..").

Η συνταγή πολύ απλή.

Χρειάζεστε μόνο ξύδι και λευκό κρασί, μουστάρδα, μέλι, βαλσάμικο, σκόρδο, λαδάκι, λίγα φύλλα δάφνης, ρίγανη και αλατοπίπερο.


Από το προηγούμενο βράδυ βάζετε το κουνελάκι κομμένο σε μερίδες σε σκεύος με μπόλικο ξύδι, λευκό κρασάκι και 2-3 φύλλα δάφνης. Αν είναι κατεψυγμένο, το ξεπαγώνετε μέσα σ' αυτό το μείγμα και το κόβετε μερίδες την επόμενη που θα έχει ξεπαγώσει.

Πριν το μαγειρέψετε, προσέξτε να το στεγνώσετε πολύ καλά με χαρτί κουζίνας. Το τσιγαρίζετε ελαφρά σε κατσαρόλα με καυτό λάδι (γι' αυτό θέλει καλό σκούπισμα, ώστε να αποφύγετε τα πυροτεχνήματα) μαζί με δύο σκελίδες σκόρδο μέχρι να πάρει λίγο χρώμα.
Σε ένα μπολάκι ανακατεύετε 4 κ.σ. μουστάρδα, 3 κ.σ. βαλσάμικο, 2 κ.σ. μέλι, 1 κ.σ. ρίγανη και το αλατοπίπερο. Τα ρίχνετε κι αυτά μέσα στην κατσαρόλα.
Σβήνετε με 1 ποτήρι λευκό κρασί κι αφού εξατμιστεί, προσθέτετε νερό όσο να σκεπάσει το κουνέλι. Αφήνετε να σιγοβράσει σε μέτρια φωτιά. Αν δεν έχει μαλακώσει ώσπου να πήξει η σάλτσα, προσθέτετε κι άλλο νερό και συνεχίζετε το βράσιμο.
Τόσο απλό.

Σερβίρετε με ρυζάκι ή τηγανιτές πατάτες, που προτιμώ εγώ προσωπικά με κουνέλι.
Καλή σας όρεξη!

(Αν κάποιος Κομοτηναίος φίλος θέλει να δοκιμάσει τη συνταγή, να μου στείλει μήνυμα για να κάνω τα κονέ με την προμήθεια του κουνελιού)

Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2014

Μηλόπιτα της Σταυρούλας

Ξέρετε αυτό που λένε ότι από κάθε άνθρωπο όλο και κάτι καλό θα πάρεις; Ε, εγώ από την κυρία Σταυρούλα πήρα τη συνταγή της φανταστικής μηλόπιτάς της. Και είμαι πολύ τυχερή, γιατί είναι η ωραιότερη εκτέλεση που έχω δοκιμάσει ποτέ.

Η μηλόπιτα αυτή φέρνει λίγο σε πάστα φλόρα, λίγο σε τάρτα κι αυτό οφείλεται στην μπισκοτένια ζύμη της και στην πάστα που δημιουργούν τα ψημένα μήλα.

Για να μη σας παιδεύω, αφού βλέπω ότι τρέχουν τα σάλια σας, ιδού η αποκάλυψη της συνταγής. Σας προειδοποιώ, αν τη δοκιμάσετε και σας πετύχει, μην ξεχάσετε να πείτε πως είναι της κυρίας Σταυρούλας. Κι αν σας πουν "Της ποιας;;", να τους απαντήσετε "Μπείτε στο katamanakatakori.blogspot.gr".

Υλικά που θα χρειαστείτε με τη σειρά:

2 αυγά
1 βιτάμ πλάκα λιωμένο (εγώ δεν είχα κι έβαλα 1 κούπα ηλιέλαιο με ίδιο αποτέλεσμα)
1 κούπα ζάχαρη
ξύσμα από ένα λεμόνι

Αυτά τα ανακατεύετε μαζί είτε με μίξερ χειρός είτε με αυγοδάρτη. Εγώ χρησιμοποίησα τον αυγοδάρτη μέχρι ένα σημείο, μετά έβαλα χέρι, γιατί ως γνωστόν (;) καμία ζύμη δεν πετυχαίνει αν δεν μεταδώσεις την αγάπη από τα χεράκια σου.

Όταν γίνουν ένας πολτός, προσθέτε τα παρακάτω:

1 κ.γ. baking powder
1 βανίλια
λίγο αλάτι
4 κούπες αλεύρι

Βάζετε τα 3 πρώτα υλικά και μετά το αλεύρι λίγο-λίγο για να το καταπίνει η ζύμη και να μη μείνουν σβολάκια. Μέχρι και την 2η κούπα το πάλευα με τον αβγοδάρτη, μετά ήρθε η στιγμή to get dirty! Χεράκια λοιπόν. Μπορεί να πάρει λίγο παραπάνω ή λίγο λιγότερο από 4 κούπες αλεύρι. Το κόλπο είναι να δείτε πότε σταματάει να κολάει στα χέρια σας η ζύμη. Εμένα μου πήρε 4 ακριβώς.

Επειτα, κόβετε τα 2/3 της ζύμης και την στρώνετε σε λαδωμένο ταψάκι. Το πάχος δεν πρέπει να είναι πάνω από ένα εκατοστό, γιατί φουσκώνει κιόλας και σκεφτείτε ότι πρέπει να στρώσετε και μπόλικα μήλα πάνω της. Αυτό το διευκρινίζω, γιατί την πρώτη φορά που την έφτιαξα, μου βγήκε πολύ παχιά η ζύμη και ήταν δυσανάλογη σε σχέση με τα μήλα.

Για το τέλος:

1 κούπα ζάχαρη (η καστανή ταιριάζει καλύτερα πιστεύω, αλλά και με λευκή γίνεται η δουλειά)
5-6 μήλα 
κανέλα
καρύδια


Κόβετε λοιπόν τα μήλα σε ροδέλες. Θα βοηθήσει το εργαλείο που αφαιρεί τα κουκούτσια. Εγώ δεν είχα και τα έκοψα στα τέσσερα παραδοσιακά και στη συνέχεια σε μικρότερες φέτες. Τα απλώνετε πάνω στη ζύμη. Πρέπει να πάρει τουλάχιστον 5! Ας πάει και το ένα πάνω στο άλλο, δε μας πειράζει.

Μετά, πασπαλίζετε με κανέλα. Στο τέλος σκορπίζετε τα καρύδια και τη ζάχαρη πάνω στα μήλα. Το υπόλοιπο 1/3 της ζύμης το κόβετε μικρά ακανόνιστα κομματάκια με τα χέρια σας και τα πετάτε από πάνω. Έτσι εξηγούνται αυτά τα βουναλάκια που βλέπετε στην κορυφή. Κόλπο ε;




Ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο στους 160 για 40 λεπτά ή μέχρι να ροδοκοκκινήσουν τα βουναλάκι από πάνω. Προσοχή το ταψί να είναι σε χαμηλό επίπεδο, καθώς πάντα η κάτω μεριά αργεί περισσότερο από την πάνω και δε θέλετε καμμένη κορυφή και άψητη βάση.

Καλή επιτυχία σας εύχομαι.

 



Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2014

Σουτζουκάκια σμυρνέικα

Κι επειδή κρατάω τις υποσχέσεις μου, ορίστε! Σουτζουκάκια σμυρνέικα με συνταγή μαμάς και εκτέλεση κόρης. Δύο σε ένα δηλαδή. Η ψηφιακή δεν μου έκανε τη χάρη, οπότε απολογούμαι για την κακή ποιότητα των φωτογραφιών.

Υλικά για τα σουτζουκάκια:

½ κιλό κιμά
Τριμμένη φρυγανιά
1 φλυτζάνι του καφέ λάδι
1 κρεμμύδι
2 σκελίδες σκόρδο
Μοσχοκάρυδο
Κίμινο
Μπαχάρι τριμμένο
Κανέλα
Αλατοπίπερο

Τα μπαχαρικά τα βάζετε κατά βούληση. Εγώ του δίνω και καταλαβαίνει γιατί σμυρνέικο φαγητό χωρίς τίγκα μπαχαρικό, δεν είναι σμυρνέικο. Είναι φλωριά!

Για τη σαλτσούλα: 

2 ώριμες ντομάτες μεγαλούτσικες, εγώ έβαλα και μισή κουταλιά πελτέ για χρώμα
Λάδι
1 κρεμμύδι
2 σκελίδες σκόρδο
Μοσχοκάρυδο
Κίμινο
Μπαχάρι τριμμένο
Κανέλα
Αλατοπίπερο
Τα ίδια υλικά με τον κιμά δηλαδή.  Α και νερό!

Εκτέλεση:

Ζυμώνετε τα σουτζουκάκια μακρόστενα και τα τηγανίζετε σε καυτό λάδι. Δε χρειάζεται να τηγανιστούν μέχρι τέλους, γιατί μετά τα αφήνετε για 10 λεπτά να βράσουν μαζί με τη σάλτσα. Πράγμα που ξέχασα και πρόλαβαν και πήραν χρώμα. Εσείς μην το κάνετε αυτό! Όχι ότι αλλάζει κάτι στη γεύση τους, αλλά για την εμφάνιση και μόνο.


Η σάλτσα, σαν όλες τις άλλες. Τσιγάρισμα το κρεμμύδι με το σκόρδο (αφού τα έχετε αλέσει στο μούλτι), ντομάτες στον τρίφτη, μπαχαρικά και τέλος το νερό για να βράσει με την ησυχία της.
Αφού πάρει τη βράση της κι αρχίζει και λιγοστεύει το νερό, τουμπάρετε και τα σουτζουκάκια μέσα να σιγοβράσουν για 10 λεπτάκια. 


Έτοιμο. Η μαμά κι εγώ συνοδεύουμε με ρύζι.

 

Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2014

Πού βαδίζουμε τελοσπάντων;

Χθες, γυρίζοντας σπίτι από φίλους, άκουγα ράδιο στο αυτοκίνητο. Ροκ σταθμούς, όπως πάντα. Έπαιξε τρία τραγούδια συνεχόμενα, τα οποία συνειδητοποίησα πως τα ξέρω πολλά χρόνια τώρα. Για την ακρίβεια, το ένα ήταν των Savage Garden - To the moon and back, τραγούδι που τραγουδούσα απ'έξω κάπου στην Α' Γυμνασίου και το θυμάμαι μέχρι σήμερα.

Σήμερα λοιπόν, που είμαι πλέον καθηγήτρια (τι ωραία που ακούγεται), έβαλα σε σύγκριση τον εαυτό μου ως 13χρονη με τους 13χρονους μαθητές μου. Οι περισσότεροι, όχι μόνο αγγλικά, ούτε ελληνικά δεν ξέρουν καλά καλά. Τι άλλαξε μέσα σε 15 χρόνια;

Βλέπω τους μαθητές μου να έχουν μια γενική αδιαφορία για τα πάντα. Για τη μουσική, για τον αθλητισμό, για τα εξωσχολικά βιβλία..για το ίδιο το σχολείο ακόμα. Κανένα ενδιαφέρον. Πράγμα που με στενοχωρεί αφάνταστα. Και φυσικά είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσεις σε έναν έφηβο πόσο καλό του κάνει να ψάχνεται και να βρίσκει χόμπυ που τον ευχαριστούν, πως τον κάνουν καλύτερο και σε άλλους τομείς της ζωής του και σίγουρα θα καταλάβει την αξία τους όταν ενηλικιωθεί.

Δε θέλω να μπω στο τριπάκι ότι τα σημερινά παιδιά πηγαίνουν κατά διαόλου -και σ' αυτό φυσικά φταίνε τόσο οι γονείς τους όσο και το σύστημα παιδείας γενικότερα-, γιατί κι εμείς για τους μεγαλύτερούς μας κατά διαόλου πηγαίναμε. Όμως βλέπω πως το ποσοστό των αδιάφορων νέων συνεχώς και αυξάνεται.

Προσπαθώ μέσα από τη δουλειά μου να μιμηθώ τους καθηγητές που με είχαν εμπνεύσει και μου είχαν δώσει κίνητρο να γίνω καλύτερη. Δεν είναι εύκολο έργο, πιστέψτε με.
Θέλω όμως να καταφέρω να δραστηριοποιήσω και να ξυπνήσω όσο τον δυνατόν περισσότερους νέους μπορώ. Δεν ξέρω αν το πετύχω, σίγουρα όμως θα συνεχίσω να προσπαθώ!







Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2014

Κέικ τουρλού.



Σας αρέσει; Αν ναι, την επόμενη φορά μην πετάξετε το κέικ που σας περίσσεψε.
Η αλήθεια είναι πως το κέικ τρώγεται φρέσκο και αν περάσουν 2-3 μερούλες όλοι το περιφρονούν. Πώς μπορούμε, λοιπόν, να το αξιοποιήσουμε, γιατί δεν είναι και εποχή για σπατάλες; 

Ένας τρόπος είναι να το χρησιμοποιήσουμε για την παρασκευή ενός γλυκού, που σε τίποτα δεν θα θυμίζει το κέικ. Εγώ έφτιαξα αυτό το προφιτερόλ, δικής μου έμπνευσης, που έγινε ανάρπαστο από τον 16χρονο γιο μου. Αυτό αποτελεί εγγύηση. 

Πάμε, λοιπόν, να σας αποκαλύψω την μυστική μου συνταγή. Στρώνετε το κέικ σ' ένα δίσκο, κομμένο σε φέτες.  Το ραντίζετε με γάλα ή ποτό της αρεσκείας σας ή αν δεν έχετε τίποτα, βάλτε λίγο ζαχαρόνερο. Χτυπάμε ένα κουτί σαντιγύ μέχρι ν' αφρατέψει με λίγη ζάχαρη, ρίχνουμε και λίγο κακάο και βάζουμε μέσα στο ψυγείο να σφίξει. Δεν γράφω δοσολογία, γιατί τα έβαλα με το μάτι.
 Αν δεν έχουμε σαντιγύ, αντικαθιστούμε με έτοιμη κρέμα κακάο ή φτιάχνουμε μία απλή κρέμα ζαχαροπλαστικής με κορν φλάουρ, γάλα και βανίλια.

Είμαι σίγουρη πως θα έχετε και εσείς πολλές εναλλακτικές ιδέες, γιατί είπαμε πως φτιάχνουμε με ότι έχουμε και μας βρίσκεται στο σπίτι. Αφήνουμε την κρέμα στο ψυγείο 1 ώρα περίπου. Τέλος, βάζουμε κέικ εναλλάξ με κρέμα, μέσα στο ποτήρι. 
Για να το κάνουμε πιο ευπαρουσίαστο και ελκυστικό, τρίβουμε σοκολάτα ή ξηρούς καρπούς ή σιρόπι ή ότι άλλο θέλετε. 
Καλή σας όρεξη.

Σάββατο 1 Νοεμβρίου 2014

Απλά πράγματα.




Δεν χρειάζομαι και πολλά πράγματα για να αισθανθώ ικανοποιημένη, αν όχι, ευτυχισμένη. Ας πούμε, λίγα ψάρια -ψαρούκλες καλύτερα- πιασμένα από τον σύζυγο, από την κοντινή θάλασσα, μπρόκολο και μαρούλι από τον κήπο, τυροκαυτερή φτιαγμένη με τα χεράκια μου, με τσούσκες από τη γλάστρα και τσίπουρο από παραγωγό - φίλο στο χωριό. 

Φαγητό που δεν πρόκειται να σας το προσφέρει κανένας μεγαλοσέφ σε κανένα εστιατόριο, όσο χλιδάτο και αστεράτο κι αν είναι.