Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2014

Μηλόπιτα της Σταυρούλας

Ξέρετε αυτό που λένε ότι από κάθε άνθρωπο όλο και κάτι καλό θα πάρεις; Ε, εγώ από την κυρία Σταυρούλα πήρα τη συνταγή της φανταστικής μηλόπιτάς της. Και είμαι πολύ τυχερή, γιατί είναι η ωραιότερη εκτέλεση που έχω δοκιμάσει ποτέ.

Η μηλόπιτα αυτή φέρνει λίγο σε πάστα φλόρα, λίγο σε τάρτα κι αυτό οφείλεται στην μπισκοτένια ζύμη της και στην πάστα που δημιουργούν τα ψημένα μήλα.

Για να μη σας παιδεύω, αφού βλέπω ότι τρέχουν τα σάλια σας, ιδού η αποκάλυψη της συνταγής. Σας προειδοποιώ, αν τη δοκιμάσετε και σας πετύχει, μην ξεχάσετε να πείτε πως είναι της κυρίας Σταυρούλας. Κι αν σας πουν "Της ποιας;;", να τους απαντήσετε "Μπείτε στο katamanakatakori.blogspot.gr".

Υλικά που θα χρειαστείτε με τη σειρά:

2 αυγά
1 βιτάμ πλάκα λιωμένο (εγώ δεν είχα κι έβαλα 1 κούπα ηλιέλαιο με ίδιο αποτέλεσμα)
1 κούπα ζάχαρη
ξύσμα από ένα λεμόνι

Αυτά τα ανακατεύετε μαζί είτε με μίξερ χειρός είτε με αυγοδάρτη. Εγώ χρησιμοποίησα τον αυγοδάρτη μέχρι ένα σημείο, μετά έβαλα χέρι, γιατί ως γνωστόν (;) καμία ζύμη δεν πετυχαίνει αν δεν μεταδώσεις την αγάπη από τα χεράκια σου.

Όταν γίνουν ένας πολτός, προσθέτε τα παρακάτω:

1 κ.γ. baking powder
1 βανίλια
λίγο αλάτι
4 κούπες αλεύρι

Βάζετε τα 3 πρώτα υλικά και μετά το αλεύρι λίγο-λίγο για να το καταπίνει η ζύμη και να μη μείνουν σβολάκια. Μέχρι και την 2η κούπα το πάλευα με τον αβγοδάρτη, μετά ήρθε η στιγμή to get dirty! Χεράκια λοιπόν. Μπορεί να πάρει λίγο παραπάνω ή λίγο λιγότερο από 4 κούπες αλεύρι. Το κόλπο είναι να δείτε πότε σταματάει να κολάει στα χέρια σας η ζύμη. Εμένα μου πήρε 4 ακριβώς.

Επειτα, κόβετε τα 2/3 της ζύμης και την στρώνετε σε λαδωμένο ταψάκι. Το πάχος δεν πρέπει να είναι πάνω από ένα εκατοστό, γιατί φουσκώνει κιόλας και σκεφτείτε ότι πρέπει να στρώσετε και μπόλικα μήλα πάνω της. Αυτό το διευκρινίζω, γιατί την πρώτη φορά που την έφτιαξα, μου βγήκε πολύ παχιά η ζύμη και ήταν δυσανάλογη σε σχέση με τα μήλα.

Για το τέλος:

1 κούπα ζάχαρη (η καστανή ταιριάζει καλύτερα πιστεύω, αλλά και με λευκή γίνεται η δουλειά)
5-6 μήλα 
κανέλα
καρύδια


Κόβετε λοιπόν τα μήλα σε ροδέλες. Θα βοηθήσει το εργαλείο που αφαιρεί τα κουκούτσια. Εγώ δεν είχα και τα έκοψα στα τέσσερα παραδοσιακά και στη συνέχεια σε μικρότερες φέτες. Τα απλώνετε πάνω στη ζύμη. Πρέπει να πάρει τουλάχιστον 5! Ας πάει και το ένα πάνω στο άλλο, δε μας πειράζει.

Μετά, πασπαλίζετε με κανέλα. Στο τέλος σκορπίζετε τα καρύδια και τη ζάχαρη πάνω στα μήλα. Το υπόλοιπο 1/3 της ζύμης το κόβετε μικρά ακανόνιστα κομματάκια με τα χέρια σας και τα πετάτε από πάνω. Έτσι εξηγούνται αυτά τα βουναλάκια που βλέπετε στην κορυφή. Κόλπο ε;




Ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο στους 160 για 40 λεπτά ή μέχρι να ροδοκοκκινήσουν τα βουναλάκι από πάνω. Προσοχή το ταψί να είναι σε χαμηλό επίπεδο, καθώς πάντα η κάτω μεριά αργεί περισσότερο από την πάνω και δε θέλετε καμμένη κορυφή και άψητη βάση.

Καλή επιτυχία σας εύχομαι.

 



Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2014

Σουτζουκάκια σμυρνέικα

Κι επειδή κρατάω τις υποσχέσεις μου, ορίστε! Σουτζουκάκια σμυρνέικα με συνταγή μαμάς και εκτέλεση κόρης. Δύο σε ένα δηλαδή. Η ψηφιακή δεν μου έκανε τη χάρη, οπότε απολογούμαι για την κακή ποιότητα των φωτογραφιών.

Υλικά για τα σουτζουκάκια:

½ κιλό κιμά
Τριμμένη φρυγανιά
1 φλυτζάνι του καφέ λάδι
1 κρεμμύδι
2 σκελίδες σκόρδο
Μοσχοκάρυδο
Κίμινο
Μπαχάρι τριμμένο
Κανέλα
Αλατοπίπερο

Τα μπαχαρικά τα βάζετε κατά βούληση. Εγώ του δίνω και καταλαβαίνει γιατί σμυρνέικο φαγητό χωρίς τίγκα μπαχαρικό, δεν είναι σμυρνέικο. Είναι φλωριά!

Για τη σαλτσούλα: 

2 ώριμες ντομάτες μεγαλούτσικες, εγώ έβαλα και μισή κουταλιά πελτέ για χρώμα
Λάδι
1 κρεμμύδι
2 σκελίδες σκόρδο
Μοσχοκάρυδο
Κίμινο
Μπαχάρι τριμμένο
Κανέλα
Αλατοπίπερο
Τα ίδια υλικά με τον κιμά δηλαδή.  Α και νερό!

Εκτέλεση:

Ζυμώνετε τα σουτζουκάκια μακρόστενα και τα τηγανίζετε σε καυτό λάδι. Δε χρειάζεται να τηγανιστούν μέχρι τέλους, γιατί μετά τα αφήνετε για 10 λεπτά να βράσουν μαζί με τη σάλτσα. Πράγμα που ξέχασα και πρόλαβαν και πήραν χρώμα. Εσείς μην το κάνετε αυτό! Όχι ότι αλλάζει κάτι στη γεύση τους, αλλά για την εμφάνιση και μόνο.


Η σάλτσα, σαν όλες τις άλλες. Τσιγάρισμα το κρεμμύδι με το σκόρδο (αφού τα έχετε αλέσει στο μούλτι), ντομάτες στον τρίφτη, μπαχαρικά και τέλος το νερό για να βράσει με την ησυχία της.
Αφού πάρει τη βράση της κι αρχίζει και λιγοστεύει το νερό, τουμπάρετε και τα σουτζουκάκια μέσα να σιγοβράσουν για 10 λεπτάκια. 


Έτοιμο. Η μαμά κι εγώ συνοδεύουμε με ρύζι.

 

Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2014

Πού βαδίζουμε τελοσπάντων;

Χθες, γυρίζοντας σπίτι από φίλους, άκουγα ράδιο στο αυτοκίνητο. Ροκ σταθμούς, όπως πάντα. Έπαιξε τρία τραγούδια συνεχόμενα, τα οποία συνειδητοποίησα πως τα ξέρω πολλά χρόνια τώρα. Για την ακρίβεια, το ένα ήταν των Savage Garden - To the moon and back, τραγούδι που τραγουδούσα απ'έξω κάπου στην Α' Γυμνασίου και το θυμάμαι μέχρι σήμερα.

Σήμερα λοιπόν, που είμαι πλέον καθηγήτρια (τι ωραία που ακούγεται), έβαλα σε σύγκριση τον εαυτό μου ως 13χρονη με τους 13χρονους μαθητές μου. Οι περισσότεροι, όχι μόνο αγγλικά, ούτε ελληνικά δεν ξέρουν καλά καλά. Τι άλλαξε μέσα σε 15 χρόνια;

Βλέπω τους μαθητές μου να έχουν μια γενική αδιαφορία για τα πάντα. Για τη μουσική, για τον αθλητισμό, για τα εξωσχολικά βιβλία..για το ίδιο το σχολείο ακόμα. Κανένα ενδιαφέρον. Πράγμα που με στενοχωρεί αφάνταστα. Και φυσικά είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσεις σε έναν έφηβο πόσο καλό του κάνει να ψάχνεται και να βρίσκει χόμπυ που τον ευχαριστούν, πως τον κάνουν καλύτερο και σε άλλους τομείς της ζωής του και σίγουρα θα καταλάβει την αξία τους όταν ενηλικιωθεί.

Δε θέλω να μπω στο τριπάκι ότι τα σημερινά παιδιά πηγαίνουν κατά διαόλου -και σ' αυτό φυσικά φταίνε τόσο οι γονείς τους όσο και το σύστημα παιδείας γενικότερα-, γιατί κι εμείς για τους μεγαλύτερούς μας κατά διαόλου πηγαίναμε. Όμως βλέπω πως το ποσοστό των αδιάφορων νέων συνεχώς και αυξάνεται.

Προσπαθώ μέσα από τη δουλειά μου να μιμηθώ τους καθηγητές που με είχαν εμπνεύσει και μου είχαν δώσει κίνητρο να γίνω καλύτερη. Δεν είναι εύκολο έργο, πιστέψτε με.
Θέλω όμως να καταφέρω να δραστηριοποιήσω και να ξυπνήσω όσο τον δυνατόν περισσότερους νέους μπορώ. Δεν ξέρω αν το πετύχω, σίγουρα όμως θα συνεχίσω να προσπαθώ!







Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2014

Κέικ τουρλού.



Σας αρέσει; Αν ναι, την επόμενη φορά μην πετάξετε το κέικ που σας περίσσεψε.
Η αλήθεια είναι πως το κέικ τρώγεται φρέσκο και αν περάσουν 2-3 μερούλες όλοι το περιφρονούν. Πώς μπορούμε, λοιπόν, να το αξιοποιήσουμε, γιατί δεν είναι και εποχή για σπατάλες; 

Ένας τρόπος είναι να το χρησιμοποιήσουμε για την παρασκευή ενός γλυκού, που σε τίποτα δεν θα θυμίζει το κέικ. Εγώ έφτιαξα αυτό το προφιτερόλ, δικής μου έμπνευσης, που έγινε ανάρπαστο από τον 16χρονο γιο μου. Αυτό αποτελεί εγγύηση. 

Πάμε, λοιπόν, να σας αποκαλύψω την μυστική μου συνταγή. Στρώνετε το κέικ σ' ένα δίσκο, κομμένο σε φέτες.  Το ραντίζετε με γάλα ή ποτό της αρεσκείας σας ή αν δεν έχετε τίποτα, βάλτε λίγο ζαχαρόνερο. Χτυπάμε ένα κουτί σαντιγύ μέχρι ν' αφρατέψει με λίγη ζάχαρη, ρίχνουμε και λίγο κακάο και βάζουμε μέσα στο ψυγείο να σφίξει. Δεν γράφω δοσολογία, γιατί τα έβαλα με το μάτι.
 Αν δεν έχουμε σαντιγύ, αντικαθιστούμε με έτοιμη κρέμα κακάο ή φτιάχνουμε μία απλή κρέμα ζαχαροπλαστικής με κορν φλάουρ, γάλα και βανίλια.

Είμαι σίγουρη πως θα έχετε και εσείς πολλές εναλλακτικές ιδέες, γιατί είπαμε πως φτιάχνουμε με ότι έχουμε και μας βρίσκεται στο σπίτι. Αφήνουμε την κρέμα στο ψυγείο 1 ώρα περίπου. Τέλος, βάζουμε κέικ εναλλάξ με κρέμα, μέσα στο ποτήρι. 
Για να το κάνουμε πιο ευπαρουσίαστο και ελκυστικό, τρίβουμε σοκολάτα ή ξηρούς καρπούς ή σιρόπι ή ότι άλλο θέλετε. 
Καλή σας όρεξη.

Σάββατο 1 Νοεμβρίου 2014

Απλά πράγματα.




Δεν χρειάζομαι και πολλά πράγματα για να αισθανθώ ικανοποιημένη, αν όχι, ευτυχισμένη. Ας πούμε, λίγα ψάρια -ψαρούκλες καλύτερα- πιασμένα από τον σύζυγο, από την κοντινή θάλασσα, μπρόκολο και μαρούλι από τον κήπο, τυροκαυτερή φτιαγμένη με τα χεράκια μου, με τσούσκες από τη γλάστρα και τσίπουρο από παραγωγό - φίλο στο χωριό. 

Φαγητό που δεν πρόκειται να σας το προσφέρει κανένας μεγαλοσέφ σε κανένα εστιατόριο, όσο χλιδάτο και αστεράτο κι αν είναι.  

Πιτ(σ)ούλα


Αυτή η πιτ(σ)ούλα είναι καταπληκτική. Την έφτιαξε η μαμά μου το καλοκαίρι, ενώ είχαμε παραγγείλει πίτσες, και καταλήξαμε να τη βάλουμε να φτιάξει και δεύτερη, ενώ οι πίτσες έμειναν ανέγγειχτες.

Τα υλικά; Ό,τι έχετε ευχαρίστηση. Ζαμπόν, γαλοπούλα, μπέικον, παριζάκι και διάφορα τυριά, ακόμα και φέτα. Αν σας έχουν περισσέψει αλλαντικά και τυριά και δεν ξέρετε τι να τα κάνετε, κόψτε τα σε μικρά κομματάκια και κρατήστε τα. Μία σαλτσούλα στα γρήγορα: ντομάτα, ρίγανη, πιπέρι, αλάτι (ελάχιστο εώς καθόλου), λαδάκι και του πάει πάρα πολύ το σκόρδο, είτε σκόνη είτε φρέσκο. Εγώ βάζω και πιπεριές, που τις λατρεύω.
Κι όλα αυτά ένα καλό ανακάτεμα να βραχούν τα κομματάκια με τη σάλτσα.

Αγοράζετε από το μάρκετ σφολιάτα, συνήθως υπάρχουν δύο φύλλα μέσα στη συσκευασία. Στρώνετε το ένα σε λαδόκολλα, τουμπάρετε όλα τα υλικά και σκεπάζετε με το δεύτερο φύλλο προσέχοντας να το κλείσετε καλά στις άκρες. Δίπλωμα με τα χέρια ή το κόλπο με το πιρουνάκι, όπως στα τυροπιτάκια. Βλέπετε πως είναι στις άκρες;


Ψήνετε στους 180 βαθμούς μέχρι να ροδίσει. Θα καταλάβετε πότε είναι έτοιμο γιατί θα μοσχοβολήσει όλο το σπίτι! Σας εγγυώμαι δε θα μείνει ψίχουλο μόλις το βγάλατε από το φούρνο. Προσοχή μόνο να κρυώσει λίγο, γιατί ζεματάει!

Υπέροχος μπυρομεζές, αλλά και κολατσιό για παιδιά και μεγάλους. Για περισσότερες πληροφορίες, ρωτήστε μας. Καλή επιτυχία!

Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2014

Η ώρα της τυρόπιτας



Μετά από την οπτική απόλαυση της τυρόπιτας, ήρθε η ώρα να σας πω τη συνταγή, που ως πειραχτήρι που είμαι, δεν γινόταν να μην την πειράξω. Αυτό σημαίνει ότι την άλλαξα ριζικά. Πρώτα- πρώτα, αντί για κουρού ζύμη, χρησιμοποίησα φύλλο κρούστας, γιατί αυτό είχα. Αντί για 1 κουτί γάλα εβαπορέ, που είχε η αρχική συνταγή, έβαλα φρέσκο γιατί το εβαπορέ είναι πιο ακριβό και εγώ, ως γνωστόν, είμαι οικονόμα, μπορείτε να με πείτε και τσιγγούνα, αλλά γι' αυτό και με κρατάει ο άντρας μου 30 χρόνια τώρα. Αντί για ρεγκάτο και παρμεζάνα, έβαλα κασέρι και κεφαλοτύρι, γιατί δεν κατάλαβα, καλύτερα είναι τα ιταλιάνικα τυριά; Μη σας πω σαν το κεφαλοτύρι και το κασέρι κανένα.
Πάμε λοιπόν στη συνταγή της Μαρίας.

Υλικά: 

  • 1 πακέτο φύλλο κρούστας
  • 100γρ κασέρι και άλλο τόσο κεφαλοτύρι. Για να σας πω την αλήθεια, εγώ έτριψα με τον τρίφτη πάνω-κάτω 2-3 φορές και φτάνει.
  • 300γρ φέτα, επειδή είναι ακριβή, έβαλα λευκό τυρί (είπαμε, είμαι οικονόμα)
  • 1 και 1/2 φλυτζάνα γάλα
  • 2-3 κ.σ. σιμιγδάλι ψιλό και ένα πλόχερο (όσο πιάνει η παλάμη του ενός χεριού) κρανιώτικο τραχανά αν έχετε, που δεν έχετε, αλλά δεν πειράζει.
Εκτέλεση: 

Σε μια γαβάθα (μπολ, για τους ξενόγλωσσους), ανακατεύουμε τα τυριά, τη 1 φλυτζάνα γάλα, το σιμιγδάλι και τον τραχανά, τα κάνουμε ένα μίγμα. Ρίχνουμε και λίγο πιπέρι, ελάχιστο μοσχοκάρυδο (ξύνουμε λίγο με το μαχαίρι). Βάζουμε στο λαδωμένο ταψί μας τα μισά φύλλα, αφού τα λαδώσουμε λίγο (όχι πολύ , γιατί η κρούστα δεν απορροφάει πολύ λάδι), ρίχνουμε τη γέμιση, αφήνουμε ελάχιστη και αφού στρώσουμε άλλα δύο φύλλα ρίχνουμε και την υπόλοιπη. Στρώνουμε και τα 1-2 τελευταία φύλλα, λαδώνοντας πάντα και αφού ξεπλύνουμε τη γαβάθα με το υπόλοιπο γάλα (είπαμε δεν πετάμε τίποτα πρώτον και δεύτερον θα την πλύνετε πιο εύκολα) το ρίχνουμε από πάνω. Λαδώνουμε ελαφρά με το ρόη (δεν το ξέρετε;) και πασπαλίζουμε λίγο σιμιγδάλι από πάνω. Στο τέλος βάζουμε και το σουσάμι (βοηθάει στο αδυνάτισμα), χαράζουμε την πίτα και την ψήνουμε. Στην αρχή για 10 λεπτά με αντίσταση από κάτω και συνεχίζουμε για άλλα 20 λεπτά πάνω κάτω ή μαζί με αέρα, αν έχει ο φούρνος σας. Καλού- κακού ρίχνετε και καμιά ματιά και καλή σας όρεξη.